ใช้ปืนสำหรับฝึกซ้อมเพ่นกบาลแทฮาจินเข้า และแน่นอนว่า การทำแบบนั้นกับเอสเปอร์ระดับ S ไม่ต่างอะไรกับเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงเลยแม้แต่นิด
“เฮ้อ”
วันนี้ฟ้าใส ไร้เมฆปกคลุมเลยสักก้อน
หน้ากากที่เคยทำให้หายใจลำบากก็หายไปแล้ว แว่นตาที่เคยบดบังการมองเห็นส่วนหนึ่งก็หายไปด้วยเช่นกัน ผมหน้าม้าที่เคยแยงตาบ่อย ๆ จนทำให้ตาอักเสบก็ไม่มีแล้วด้วย
เหลือเพียงความไม่สบอารมณ์และความหงุดหงิดเท่านั้นที่คุกรุ่นอยู่ในใจ แต่พอมองดูท้องฟ้าแล้วก็หาข้ออ้างให้ตัวเองรู้สึกสบายใจได้
ถึงยังไง มันก็เป็นแค่หน้ากากที่จะต้องถอดออกในสักวันหนึ่งอยู่ดี
ยอนอีไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า เขาจะรู้สึกได้รับอิสระด้วยวิธีการแบบนี้
“อากาศดีจริงๆ นะครับ” ชายหนุ่มพูดขึ้นหลังจากเงียบไปชั่วอึดใจ
อาจเป็นเพราะความทรงจำในวัยเด็กที่มีความรู้สึกอ่อนไหวอันไร้ประโยชน์ฝังลึกอยู่มุมหนึ่งในใจ เขาจำได้ว่า เคยติดหนี้เด็กผู้ชายคนหนึ่ง
แต่เด็กคนนั้นได้ตายไปแล้ว
ในวันนั้น ท้องฟ้าก็ปลอดโปร่งไร้เมฆบดบังเช่นวันนี้ ยอนอีจำไม่ได้แล้วว่า เด็กคนนั้นมีรูปร่างหน้าตาเป็นยังไง และทำไมตัวเองถึงยังทุกข์ใจกับเด็กที่จำไม่ได้แม้กระทั่งหน้าตามาจนถึงตอนนี้…
ความรู้สึกผิดที่ทำลายชีวิตของ
