“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”
นี่เป็นเสียงที่ยอนอีได้ยินเป็นครั้งที่สอง น้ำเสียงทุ้มต่ำอันไม่คุ้นเคยฟังดูแปลกหู ถึงแม้จะเป็นเสียงที่ไพเราะน่าฟัง แต่ยอนอีไม่เคยคิดว่ามันเพราะเลยสักนิด ชายหนุ่มยืนกอดอกโดยมีดาบยาวอาบเลือดชุ่มโชกอยู่ในมือข้างหนึ่ง เขาเอนหลังพิงต้นไม้ต้นใหญ่และยกยิ้มมุมปากขึ้นราวกับกำลังเจอเรื่องสนุก
“ว่าจะไปทักทายสักหน่อย แต่ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่งมาก น่าเสียดายนะครับ”
“ตอนนี้ก็น่าจะยุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?”
“ก็คงจะอย่างนั้นแหละ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้โชคดีนะครับ”
ยอนอีโค้งศีรษะเป็นการบอกลาแล้วหันกลับไปลากจูแดยองลงจากเขาต่อ แต่ทันใดนั้นเอง ชิ้ง! ดาบยาวตัดผ่านอากาศลงมาขวางหน้ายอนอีไว้ กลิ่นเลือดที่โชยคลุ้งออกมาจากตัวดาบช่างเหม็นคาวน่าสะอิดสะเอียนเหลือเกิน
“คุณน่ะ ไม่ใช่ระดับ B ใช่ไหมล่ะ”
ยอนอีหลับตาลงและลืมตาขึ้นมาใหม่อย่างช้า ๆ ชายหนุ่มตรงหน้ากำลังกระตุกยิ้มเหี้ยมราวกับนายพรานที่เจอเหยื่อน่าสนใจ
คิดว่าพูดแบบนี้เขาจะหยุดเดินแล้วหันมาสารภาพว่า 「ครับ ความจริงแล้วผมหลอกลวงประเทศชาติอยู่และผมก็ไม่ใช่ไกด์ระดับ B ด้วยครับ」 อย่างนั้นเหรอ ยอนอีเบี่ยงตัวหลบดาบของเอสเปอร์หนุ่มไปอีกฝั่ง แต่เด
