หลังจากเมินเฉยต่อจองอูชอลผู้เป็นรูมเมตของตัวเองมาตลอดหลายวัน ในที่สุดอีกฝ่ายก็ล้มเลิกที่จะชวนเสวนาต่อปากต่อคำ ไม่รู้เพราะเขาเป็นไกด์ระดับ A หรือเปล่า ถึงได้เข้าใจสารที่ยอนอีต้องการจะสื่อได้เร็วทีเดียว
ยอนอีเดินอย่างสบายใจเฉิบหลังไกด์ดิงช่วงเช้าเสร็จเรียบร้อย เขาสั่งอเมริกาโนเย็นและสตรอว์เบอร์รีลัตเตที่คาเฟ่แฟรนไชส์ขนาดใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามกับศูนย์ ก่อนเลือกที่นั่งในหลืบเพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตาคน
“ยอนอี!”
หญิงสาวคนหนึ่งวิ่งร่าตรงมาที่โต๊ะด้วยความดีใจตั้งแต่เห็นเขาจากทางเข้าคาเฟ่ เธอสวมเสื้อคอเต่าสีดำ และเมื่อมาถึง เธอก็คว้าคอของยอนอีที่นั่งอยู่เข้ามากอดหมับทันที
“ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ นี่จะย้ายมาอยู่เมืองหลวงยาวเลยใช่หรือเปล่า?”
“อึยบิน ฉันหายใจไม่ออก”
“โอ๊ะ โทษที ฉันดีใจไปหน่อย……” แก้มของอึยบินปรากฏสีแดงจาง ๆ ขณะที่ปล่อยยอนอีออกจากอ้อมกอด เธอนั่งลงตรงที่นั่งฝั่งตรงข้ามและหยิบแก้วสตรอว์เบอร์รีลัตเตขึ้นมาดื่มอย่างเป็นธรรมชาติราวกับรู้อยู่แล้วว่าเครื่องดื่มแก้วนี้เป็นของเธอ
“หัวหน้าศูนย์คนนั้นหัวแหลมชะมัด เขารู้ได้ยังไงเนี่ยว่านายเกลียดเมืองหลวงเข้าไส้”
เรื่องนี้คงจะตลกสำหรับเธอ หญิงส
