าวถึงได้หัวเราะคิกคักออกมา ในขณะที่ยอนอีทำเพียงแค่เคี้ยวน้ำแข็งเสียงดังกร้วม ๆ พลางหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง
“ไม่รู้สิ เขาคงมีพรสวรรค์ในการมองคนละมั้ง”
“ฉันรู้ว่าสำหรับนายมันคงเป็นเรื่องแย่ แต่ฉันดีใจมากเลยนะ ลำพังแค่เจอกันเดือนละครั้งยังยากเลย แถมนายยังต้องเป็นฝ่ายมาหาฉันที่นี่ทุกรอบด้วย”
“เรื่องนั้นไม่เห็นเป็นไรเลย ฉันมีธุระต้องทำในเมืองอยู่แล้วก็เลยถือโอกาสแวะหาเธอด้วย ยังไงแฟนเก่าฉันก็เป็นสาวในเมืองน่ะนะ”
“อ้อ จริงด้วยเนอะ เธอเป็นคนธรรมดาใช่ไหม?”
“อืม”
“เลิกกันมาได้ครึ่งปีแล้วนี่?”
“งั้นเหรอ.…..ไม่รู้สิ ฉันจำไม่ได้แล้ว”
คราวนี้ยอนอีละริมฝีปากออกจากหลอดและจิบเครื่องดื่มจากแก้วโดยตรง สายตาของเขาพินิจพิจารณาใบหน้าของอึยบินอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะยิงคำถาม
“เธอยังคบกับไอ้ขยะนั่นอยู่อีกเหรอ?”
เขาเท้าคางกับโต๊ะอย่างไม่แยแส ขณะที่คนถูกถามจี้จุดได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ อย่างตะขิดตะขวง
“โหย……แรงไปไหม ขยะอะไรกัน เขาเป็นคนดีจริง ๆ นะ”
“เชื่อก็บ้าแล้ว”
“บอกว่าจริงไงเล่า รอบก่อนที่ติดต่อไม่ได้ ฉันแค่เข้าใจผิดไปเอง เขาแค่ลืมชาร์จแบตโทรศัพท์เฉย ๆ”
“ก็เลยแอบไปดื่มเหล้ากับผู้หญิงคนอื่นงั้นสิ”
“อ๋อ เ
