ึ้งไปเล็กน้อย เพราะเมื่อสักครู่นี้ยังไม่ทันได้สังเกตว่ารูมเมตของตนค่อนข้างตัวสูงพอสมควร ถ้าสูงกว่าเขาครึ่งคืบก็แสดงว่าน่าจะสูงประมาณ 183 เซนติเมตรทีเดียว
แถมไอ้คนประหลาดนี่ยังปกปิดหน้าตาด้วยหมวก แว่นตาและหน้ากากจนมองแทบไม่เห็นอะไรอีก
ยอนอีก้มลงมองใบหน้าที่กำลังตะลึงงันอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะดันหลังอีกฝ่ายให้ออกไปนอกประตู สุดท้ายจองอูชอลก็ถูกผลักออกไปด้วยพละกำลังอันมหาศาลเหนือความคาดหมาย ใบหน้าและหลังหูของเขากลายเป็นสีแดงแปร๊ดด้วยความโมโห จากนั้นจองอูชอลก็เริ่มแหกปากพร้อมกับเขย่าประตูห้องอย่างแรง
“เฮ้ย ไอ้เวร! เปิดประตูนะโว้ย! อยู่แค่ระดับ B แท้ ๆ กล้าดียังไง……!”
ยอนอีตั้งใจว่าจะจัดของและพักหายใจหายคอสักหน่อย แต่ดันมีสัญญาณเรียกตัวโผล่ขึ้นมาบนนาฬิกาข้อมือเสียก่อน เขาจ้องมองแสงสีเหลืองที่กะพริบไปมาไม่หยุดพลางคิดในใจ
‘แต่ตอนนี้มัน 2 ทุ่มแล้วนะ’
เรียกไปทำงานตอนนี้เหรอ?
เมื่อล่วงเลยเวลา 6 โมงเย็นไปแล้ว ศูนย์ไลบรัมจ์ซึ่งเป็นที่ทำงานเก่าของยอนอีจะไม่มีการเรียกตัวพนักงานใด ๆ อีก เนื่องจากมีไกด์ที่ทำงานกะกลางคืนสแตนบายอยู่
‘แต่พนักงานที่นี่ต้องเตรียมพร้อมตลอดเวลาสินะ……’
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนอื่นถึงได้อย
