งคนที่มีความคิดมากมายตีกันในหัว อัดแน่นไปด้วยความสับสนราวกับติดอยู่เขาวงกตไร้ทางออก
‘ดูเหมือนหมอนั่นจะไม่รู้ว่าฉันเป็นลูกชายของอีฮงจุนสินะ’
ยอนอีเคยคาดเดาไว้ในใจว่าระดับแทฮาจินน่าจะพอรู้อยู่แล้ว แต่ผิดคาดที่เขาไม่เคยระแคะระคายเรื่องนี้เลยสักนิด ใบหน้าตึงเครียดของอีกคนช่างตรึงสายตาจนไม่อาจเบือนหน้าหนีได้
กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
หรือว่าจะผิดหวัง?
‘ที่ฉัน…มีสายเลือดเดียวกับอีฮงจุนน่ะเหรอ?’
จู่ ๆ ก็รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา
นัยน์ตาสีอ่อนยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของคนข้าง ๆ ขณะที่ขยับริมฝีปากพูดกับองค์จักรพรรดิ
“แต่พวกเราตัดความสัมพันธ์กันตั้งนานแล้วครับ จะเรียกว่าเป็นพ่อลูกก็คงไม่ถูกต้องนัก เพราะฉะนั้นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหัวหน้าศูนย์วิจัยอีฮงจุน ผมขอปฏิเสธครับฝ่าบาท”
คำพูดพวกนี้ เขาตั้งใจพูดเพื่อแทฮาจินได้รับรู้และยอมเชื่อ ยอนอีไม่เคยต้องการความเชื่อใจจากผู้ชายคนนี้ แต่อย่างน้อยขอแค่ให้เขาเลิกทำสีหน้าที่ดูอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่ากำลังรู้สึกยังไงเสียที
พริบตานั้น ดวงตาสีโกเมนของแทฮาจินฉายแวววูบไหวเล็กน้อย
ยอนอีละสายตาจากแทฮาจินไปทางผู้เป็นพ่อ ถึงแม้จะถูกลูกชายตัดความสัมพันธ์อย่างเป
