ำค่าหาไม่ได้ในใต้หล้า แต่เขากลับต้องมองมันหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา
“น่าเสียดาย!”
ปรมาจารย์กู่หยานกล่าวด้วยสีหน้าเสียดายเช่นกัน
จากนั้นก็หันไปมองซูไคซานและคนอื่น ๆ ก่อนจะเยาะเย้ยว่า “พรสวรรค์ด้านโอสถของคุณชายซูเฉินช่างลึกล้ำยิ่ง ข้ายังต้องยอมรับนับถืออย่างสุดใจ ท่านทั้งหลายในตระกูลซูกลับตาถั่วมองไม่ออกว่าผู้มีพรสวรรค์อยู่เบื้องหน้า ช่างน่าขันสิ้นดี!”
“ถูกต้อง! หากไม่มีคุณชายซูเฉินช่วยชี้แนะ ปรมาจารย์กู่หยานก็ไม่อาจหลอมโอสถแปรพลังห้ามังกรเพื่อรักษาบุตรสาวข้าได้ ตระกูลซูปฏิบัติต่อซูเฉินเช่นนี้ ช่างน่าขันยิ่งนัก!”
เจ้าเมืองเติ้งเต๋าก็ลุกขึ้นพูดพลางหัวเราะเยาะ
“ท่านแม่ หลิงเอ๋อร์ ไปกันเถอะ”
ซูเฉินกล่าวเรียบ ๆ
จากนั้นเขาก็ประคองหลิวหันเยียน และเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลซูพร้อมซูหลิงเอ๋อร์
สายตาของแขกทุกคนเต็มไปด้วยความซับซ้อน
ขณะเดียวกันเมื่อมองไปยังซูไคซานและคนอื่น ๆ ก็อดรู้สึกสะใจไม่ได้
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงของซูเฟิงดังขึ้น ใบหน้าเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ
ฟึ่บ!
เขาก้าวพรวดมาขวางหน้าซูเฉิน
“ซูเฉิน เจ้ากล้าดูหมิ่นท่านปู่ เอาของขวัญวันเกิดไปให้หมากิน? คุกเข่าขอโทษท่านปู่ซะ ไม่อย่างนั้นเจ้าจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้!”
ซูเฟิ
