งกัดฟันกล่าว
“ดูหมิ่น? เจ้าคงจำผิดแล้วล่ะ ข้าจำได้ว่าเจ้าต่างหากที่บอกว่าของขวัญข้าไร้ค่า อีกอย่าง เจ้าคิดว่าเจ้ามีคุณสมบัติพอจะมาขวางข้า?”
ซูเฉินหัวเราะเยาะ
“เจ้ามันหาที่ตาย!”
ซูเฟิงถูกยั่วยุจนเลือดขึ้นหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
ตูม!
ฝ่ามือของเขาปลดปล่อยปราณเย็นยะเยือก ออกกระบวนท่า ‘ฝ่ามือเยือกแข็ง’ พุ่งเข้าใส่ซูเฉิน
เป็นเคล็ดวิชาระดับเหลืองขั้นกลาง ปล่อยพลังสูงสุดหมายจะบดขยี้ซูเฉินให้ย่อยยับ
วันนี้เขาเสียหน้าจนรับไม่ได้ ต้องระบายความแค้นนี้ให้สาสม
“อ่อนหัด!”
ซูเฉินกล่าวสั้น ๆ
จากนั้นยกฝ่ามือตบออกไปเบา ๆ
เพี๊ยะ!
เสียงดังสนั่น ฝ่ามือตบของเขาปะทะใบหน้าซูเฟิงอย่างจัง ร่างปลิวกระเด็นออกไป
ซูเฟิงร้องลั่น ใบหน้าครึ่งซีกบวมเป่ง เลือดทะลักออกจากปาก สลบเหมือดไปทันที
“ได้ไงกัน….ทะ….ทะเลปราณมังกรแท้ของเจ้าฟื้นแล้ว?!”
ซูเหยาร้องออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ
สีหน้าที่เคยเย็นชาของนางเริ่มสั่นคลอน แววตาสั่นระริกไปด้วยความตะลึง
เมื่อครู่ ฝ่ามือของซูเฉินชัดเจนว่ามีคลื่นพลังปราณผันผวนอยู่
หมายความว่า…ทะเลปราณของซูเฉินฟื้นฟูแล้วจริง ๆ?!
“เป็นไปไม่ได้!”
เสียงอุทานจากแขกเหรื่อต่างระงมขึ้น
ทุกคนต่างรู้ว่าทะเลปราณของซูเฉินแตกสลาย
