ในที่สุดงานเลี้ยงวันเกิดก็เริ่มต้นขึ้น
ซูไคซานสวมเสื้อคลุมฉลองวันเกิด ใบหน้าแดงปลั่งเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
แขกเหรื่อต่างยกถ้วยอวยพรอย่างครึกครื้น ลุกขึ้นเฉลิมฉลองกันไม่ขาดสาย
แม้แต่ผู้นำตระกูลหวังก็ยังอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้
เพราะหลังจากนี้ซูไคซานสามารถโอ้อวดได้ไปตลอดชีวิตว่าเจ้าเมืองหยุนเจียงและปรมาจารย์กู่หยานเคยมาร่วมอวยพรวันเกิดด้วยตัวเอง
อย่างไรก็ตาม ในใจซูไคซานยังรู้สึกเสียดายเล็กน้อย หากเจ้าเมืองเติ้งและปรมาจารย์กู่หยานยอมร่วมโต๊ะหลักกับเขาก็คงจะดี แต่กลับไปนั่งรวมกับขยะอย่างซูเฉิน
เขายิ่งมองซูเฉินก็ยิ่งขัดหูขัดตา
หลังดื่มกันครบสามรอบ
ก็ถึงเวลาที่เหล่าลูกหลานของตระกูลซูจะออกมาอวยพรและมอบของขวัญวันเกิด
ซูเฟิงเป็นคนแรกที่ลุกขึ้น
“ท่านปู่ ข้าเตรียมสมุนไพรเหอโส่วอู่อายุพันปีมาให้ ขออวยพรให้ท่านสุขภาพแข็งแรง อายุยืนยาว!”
ซูเฟิงให้คนยกกล่องไม้หอมขนาดใหญ่ขึ้นมา เปิดออกภายในบรรจุเหอโส่วอู่อายุพันปี ทรงแปลกประหลาดและมีพลังวิญญาณเข้มข้น
“เหอโส่วอู่อายุพันปี?! นั่นเป็นสมุนไพรระดับสาม สามารถใช้หลอมโอสถระดับสามได้ มีสรรพคุณช่วยยืดอายุ ราคาสูงถึงแสนตำลึงเงิน!”
แขกคนหนึ่งอุทานออกมา
ซูเฟิงเรียกได้ว่าลงทุน
