ตนเองอยู่
“เจ้าฉวยโอกาสอีกแล้ว!”
เมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ ฮัวเหม่ยก็หน้าแดงรีบดึงมือกลับมาทันที
“อะไรกัน? ท่านกำลังเขินอายอย่างงั้นหรือ?”
เมื่อเห็นท่าทีของฮัวเหม่ย หลงจินเหอก็หัวเราะออกมา ทว่าขณที่หลงจินเหอกับฮัวเหม่ยกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน
โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาสองคู่กำลังจ้องมา
“อาจารย์ ท่านคิดว่าไง”
หงเยว่หันไปถามชายหนุ่มด้านข้าง
“นี่ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี นานครั้งข้าจะเห็นนางยิ้มสักครั้ง”
“การที่มีหลงจินเหออยู่ที่นี่ จะทำให้ฮัวเหม่ยมีความสุขอยู่ตลอด ข้าเฝ้าสังเกตุมาตลอด ส่วนมากน้องสาวของเจ้าแทบจะไม่ค่อยไปยุ่งเกี่ยวกับศิษย์คนอื่นเลย”
“นางแทบจะใช้ชีวิตอยู่อย่างคนเดียวมาตลอด ถ้าหากไม่มีเจ้าคอยอยู่ด้วย”
ผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเฉย
“ถ้าหากทั้งสองจะรักกัน ข้าก็ไม่ได้คัดค้านอะไรหรอกนะ”
“ด้วยพรสวรรค์อันน่าตกตะลึงของหลงจินเหอ แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นเพียงต้นไม้เล็ก แต่ข้าคิดว่าอีกไม่นาน เขาจะต้องเติบโตกลายเป็นต้นไม้ใหญ่และขยายกิ่งก้านออกไป จนสามารถปกป้องพวกเจ้าทั้งสองได้อย่างแน่นอน”
ผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิงกล่าวต่อ
“พวกเรา? ไม่ใช่ว่าต้องเป็นฮัวเหม่ยหรอกหรืออ
