แต่รีบมุ่งเข้าไปที่บ้านพักของเจ้านิกายทันที
“ท่านเจ้านิกายมีแขกอยู่อย่างงั้นหรือ?”
ปกติเมื่อหลงจินเหอมาถึงบ้านพักอาศัยของเจ้านิกาย ประตูบ้านก็แทบจะไม่ต้องเคาะเลย เพราะว่าประตูบ้านพักของเจ้านิกายจะเปิดอยู่ตลอด
แต่ว่าคราวนี้มันปิดอยู่
“จินเหอ เจ้ากลับมาได้เวลาเหมาะพอดี มีแขกกำลังรอเจ้าอยู่พอดี เข้ามาได้”
หลงจินเหอยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านพักของเจ้านิกาย ตอนนั้นเองก็มีเสียงของเจ้านิกายดังออกมาจากภายในพร้อมกับประตูเปิดออก
‘มีแขกกำลังรอข้าอยู่? เป็นใครกัน’
เมื่อประตูถูกเปิดออกหลงจินเหอ จึงไม่รอช้าและรีบเดินเข้าไปภายในทันที
“ท่านเจ้านิกาย”
เมื่อเขาได้เห็นชุนจื้อโหยวนั่งอยู่ที่เก้าอี้ หลงจินเหอก็ประสานมือก้มคารวะทันที
“ดี ดี ดีมาก ดูเหมือนว่าสองเดือนที่ผ่านมาเจ้าจะไม่ได้ไปเที่ยวเล่นอย่างไร้ประโยชน์สินะ”
“ความก้าวหน้าของเจ้า นับว่ารวดเร็วจนทำให้ข้ารู้สึกกลัวเลยจริงๆ”
ชุนจื้อโหยวมองสำรวจร่างกายของหลงจินเหอ อย่างรอบครอบ ก่อนจะพยักหน้า พร้อมกับกล่าวคำว่าดีไม่ขาดปาก
ชายหนุ่มรู้สึกดีใจและตกใจอย่างมากเกี่ยวกับความก้าวหน้าของหลงจินเหอ ไม่ได้พบกันเพียงแค่สองเดือนกว่า
จากระดับปราณก่อตั้งขั้นที่
