สี่สามารถก้าวกระโดดไประดับปราณก่อตั้งขั้นที่สิบ ภายในเวลาอันนี้ ต่อให้เป็นตัวของชายหนุ่มเอง ก็ยังคงต้องใช้เวลาอยู่หลายปี กว่าจะมาถึงระดับนี้ได้
“ท่านเจ้านิกายชมข้าเกินไปแล้ว”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับใช้มือเกาหัวด้วยความเขินอาย
“ไหนแขกที่ท่านนิกายพูดมาเมื่อครู่ ข้ายังไม่เห็นใครนอกจากท่านเลย?”
หลงจินเหอมองสำรวจรอบห้องก็ไม่พบใครสักคน
“เจ้าคิดที่จะซ่อนไปถึงไหนกัน”
ชุนจื้อโหยวที่นั่งอยู่ก็เปิดปากกล่าวออกมา
“หื้ม! ท่านเจ้านิกาย ข้าคิดว่าจะให้เขาเป็นฝ่ายหาข้าเองเสียหน่อย”
เสียงของชายหนุ่มที่ไม่ค่อยพอใจพลันดังมาจากข้างผนังห้อง ก่อนจะปรากฏเงาร่างออกมาอย่างรวดเร็ว
“เป็นท่าน!”
เมื่อได้เห็นชายหนุ่มที่ปรากฏออกมาจากผนังห้อง หลงจินเหอพลันเบิกตากว้างทันที
“อ่า! พวกเราได้พบกันอีกแล้วน้องชาย”
ชายหนุ่มพลันกล่าวขึ้นมา ซึ่งเขาคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น นอกซานอวิ้นที่หลงจินเหอพบเจอที่เมืองใหญ่
“เหตุใดพี่ชายซานอวิ้นถึงมาอยู่ที่ได้ อะ-อีกทั้งยังใส่ชุดของศิษย์หลักอีก!”
หลงจินเหอรู้สึกตกใจอย่างมาก ก่อนจะกล่าวอย่างตะกุกตะกักออกไป เพราะไม่คิดว่าจะพบกับชายหนุ่มอีกครั้ง ซานอวิ้นอยู่กับเจ้านิกาย อีกทั้งยังใส่ชุดของ
