ของหลงจินเหออยู่ดี
“ท่านปู่ ไม่ต้องมาห้ามข้า ถ้าหากท่านไม่ทำอะไรเลย พวกมันก็จะยิ่งเหิมเกริมเข้าไปใหญ่”
“การที่เรานิ่งเฉยไม่ยอมตอบโต้ อาจจะเป็นตัวเลือกที่ดี ที่จะทำให้ทุกอย่างจบลงอย่างง่ายดาย”
“แต่บางครั้งเราก็จำเป็นต้องตอนโต้มันคืนกลับไปบ้าง”
หลงจินเหอก็สะบัดแขนเสื้อ จนมือของชายชราหลุดออก ก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันที
“บ้าจริง! เด็กสมั้ยนี้ ไม่รู้จะร้อนแรงกันไปถึงไหนกัน ช่างไม่รู้จักความกลัวเอาเสียเลย”
เมื่อเห็นหลงจินเหอที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเพลิงอันร้อนแรงจากแววตา ชายชราก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา
ณ ตึกโอสถของตระกูลหนาน
ภายในห้องโถงใหญ่ของตึกโอสถตระกูลหนาน
“แย่แล้ว! ท่านอาวุโส”
ชายหนุ่มจึงรีบวิ่งเข้ามารายงานด้วยใบหน้าเคร่งเคลียด
“แย่? มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ”
ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่โต๊ะทำงานก็เปิดปาก
“บะ-บริเวณด้านหน้าตึกของเรา กำลังถูกทำลาย!”ชายหนุ่มก็รีบกล่าวทันที
“อะไรนะ! เป็นฝีมือของใครกัน!? จากตระกูลไหนกัน?”
ชายวัยกลางคนจึงรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ไม่-ไม่ใช่ ปะ-เป็นเด็กหนุ่มขอรับ เด็กหนุ่มคนนี้จู่ๆก็มาถามหาตึกโอสถของเรา”
“พอตอบไปว่าคือที่นี่ จะ-จากนั้นเด็กหนุ่มนั้นก็เริ่มอาละวาด จนคนของ
