ัดให้พวกเขาไปนั่งที่โต๊ะคนรับใช้ก็พอ อย่าบอกนะว่าอยากให้ท่านปู่ต้องออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง?”
ซูเฟิงเอ่ยต่อหัวหน้าคนรับใช้ด้วยน้ำเสียงดูแคลน
เมื่อเห็นว่าซูไคซานไม่แสดงท่าทีอะไร หัวหน้าคนรับใช้ก็ได้แต่ถอนใจเบา ๆ แล้วพยักหน้า “ขอรับ!”
“เจ้าไปต้อนรับแขกเถิด ข้าจะไปจัดการพวกเขาเอง!”
ซูเฟิงพูดพลางยิ้มเย็น แล้วเดินออกไปด้านนอก
ซูเฉิน หลิวฮั่นเยียน และซูหลิงเอ๋อร์ เพิ่งเดินเข้ามาจากทางประตูด้านหน้า
“ตามข้ามา!”
ซูเฟิงมองทั้งสามคนแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
หลิวฮั่นเยียนมองซูไคซานที่กำลังต้อนรับแขกอยู่ไกล ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความหม่นหมอง แต่ก็ยังฝืนยิ้ม “ขอบใจนะ เสี่ยวเฟิง!”
“ท่านอาหญิงรอง พวกเราไม่สนิทกันถึงเพียงนั้น อย่าเรียกข้าว่าเสี่ยวเฟิงเลย เชิญนั่งตรงนี้เถอะ!”
ซูเฟิงพูดด้วยท่าทีรังเกียจ แล้วพาทั้งสามคนไปยังที่นั่งท้ายสุดของโต๊ะงานเลี้ยงวันเกิด ชี้นิ้วกำหนดตำแหน่งให้อย่างลวก ๆ
ตรงนั้นชัดเจนว่าเป็นที่นั่งของพวกคนรับใช้ มีเพียงข้าวเย็นกับผักดองสองสามจานเท่านั้น
“ซูเฟิง พวกเรามาแสดงความยินดีกับท่านปู่ ทำไมเจ้าถึงต้องดูถูกพวกเราขนาดนี้ด้วย!”
ซูหลิงเอ๋อร์รู้สึกน้อยใจจนดวงตาแดงก่ำ
ซูเฟิงที่อยู่ตรงหน้านาง เมื่อก่อนยังเคยมาปร
