้ให้เจ้ามาจูบข้าเสียหน่อย”
หลงจินเหอกล่าวอย่างสบายอารมณ์
“จินเหอ! เจ้าบ้า! เจ้าลามก!”
มู่หลิงโกรธทั้งอับอาย นางจึงกระทืบเท้าของหลงจินเหอ ก่อนจะรีบวิ่งแจ่นออกไปอย่างรวดเร็ว
“เป็นอะไรของนางกันนะ?”
เหลือเพียงหลงจินเหอที่ยืนงงอยู่คนเดียว
เช้าวันรุ่งขึ้น…
หลังจากที่กล่าวลากับหญิงสาวผู้จัดการเรียบร้อยแล้ว หลงจินเหอจึงคิดจะออกเดินทางต่อทันที
เพราะยังเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนการประลองจัดอันดับของศิษย์หลักจะเริ่มขึ้น
“จินเหอครั้งนี้เจ้าจะไปที่ไหนต่อ?”
หลังจากที่ออกจากเมืองตะวันมาแล้ว มู่หลิงจึงหันไปถามหลงจินเหอ
“ข้าก็ยังไม่ทราบเช่นกัน คงจะต้องเดินทางฝึกฝนไปเรื่อย”หลงจินเหอกล่าวพลางส่ายหน้า
“ครั้งนี้ เจ้าไม่เดินทางด้วยปีกเพลิงแล้วงั้นหรอ?”
เมื่อนึกขึ้นมาได้ ใบหน้าของมู่หลิงจึงแดงขึ้นมาเล็กน้อย
“เจ้าอยากให้ข้าอุ้มงั้นหรอ?”
หลงจินเหอกล่าวหยอกล้อ
“เจ้าบ้า! ใครจะไปอยากกัน!”
มู่หลิงสีหน้าแดงยิ่งกว่าเก่า
“ฮ่า!ฮ่า! ข้าล้อเล่นน่ะล้อเล่น?”
เมื่อได้เห็นท่าทีเขินอายของมู่หลิง จึงทำให้หลงจินเหอหลุดปากหัวเราะออกมาทันที
“เสี่ยวหง! ได้เวลาทำงานของเจ้าแล้ว”
หลงจินเหอใช้นิ้วเคาะไปที่กำไลมิติอยูู่สองสามครั้ง
