“หื้มม! เสี่ยวหง!? ไม่เจอกันแค่สองเดือน เจ้าตัวใหญ่ขนาดนี้แล้วหรอ”
มู่หลิงรู้สึกช็อคอย่างมาก ครั้งแรกที่นางเจอกับเสี่ยวหง ยังขนาดเล็กเท่าฝ่ามือเท่านั้น
เสี่ยงหงในตอนนี้ สูงกว่าสองเมตรแล้ว ทั้งยังตัวใหญ่พอที่จะให้ร่างกายเด็กอย่างหลงจินเหอและมู่หลิงนั่งได้สบาย
“อย่ามัวแต่อ้ำอึ้งไปกันได้แล้ว”
หลงจินเหออุ้มมู่หลิงขึ้นมา ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนหลังเสี่ยวหง
“ดะ-เดี๋ยวก่อน ทำไมข้าต้องนั่งข้างหน้าด้วยเล่า”
เมื่อรู้สึกว่าหลงจินเหอนั่งอยู่ด้านหลัง มู่หลิงก็ยิ่งอับอายเข้าไปใหญ่
“ข้าหากให้เจ้านั่งข้างหลัง มีหวังเจ้าได้หงายหลังตกลงไปแน่นอน”
หลงจินเหอกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ไปได้เสี่ยวหง!”
หลงจินเหอจึงใช้มือ ตบลงไปที่หลังของเสี่ยวหงอย่างเบามือ
กรี๊ชช~
เสี่ยวหงส่งเสียงกู่ร้อง ก่อนจะโบยบินขึ้นสู่ท้องนภาอย่างรวดเร็ว
“นี่เจ้า ยังไม่หายเขินอายอีกหรอ”
หลังจากที่ออกเดินทางมาได้สักพักแล้ว หลงจินเหอจึงสังเกตุเห็นว่ามู่หลิงยังคงหน้าแดงอยู่แถมยังลามมาถึงคอ
“เจ้าบ้า! จินเหอ! หุบปากของเจ้าไปเลย เจ้ามันหน้าด้านเกินไปต่างหากล่ะ!”
มู่หลิงกล่าวอย่างร้อนรน
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลงจินเหอจึงเผยรอยยิ้มที่แสนชั่วร้ายอ
