อกมา ก่อนจะใช้สองแขนโอบเอวของมู่หลิงเข้ามา
ว๊ายย!
“จินเหอ! นี่เจ้า! หนังหน้าของเจ้ามันหนายิ่งกว่ากำแพงเมืองเสียอีก”
มู่หลิงรู้สึกตกใจอย่างมาก หน้าของนางแดงจนไม่สามารถแดงไปได้มากกว่านี้แล้ว ที่มือของหลงจินเหอมาล็อคที่เอว
แม้ว่าพยายามจะเอาออก แต่ก็ไม่มีแรงพอ จึงยอมปล่อยให้หลงจินเหอโอบเอวต่อไป
เมื่อเห็นว่านางไม่ได้ขัดขืนหลงจินเหอก็ยังคงโอบเอวของนางต่อไป
กลิ่นหอมจางที่มาจากตัวของมู่หลิง ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายได้อย่างมาก
หลงจินเหอคิดเพียงแค่จะหยอกล้อนางเล่นเท่านั้น
แต่หารู้ไม่ว่าความรู้สึกของมู่หลิงที่มีต่อหลงจินเหอกำลังเปลื่ยนแปลงไป
หลังจากที่เดินทางมาหนึ่งวันเต็มโดยที่ไม่ได้พักผ่อน
ในที่สุดพวกเขาทั้งสองก็เจอกับหมู่บ้าน
หลงจินเหอจึงตัดสินใจที่จะแวะพักผ่อนสักระยะเวลาหนึ่ง
“มู่หลิง เจ้าหิวหรือไม่?”
หลงจินเหอกล่าวโดยไม่รอให้นางตอบ เขาจึงจับมือของนางเดินเข้าไปภายในหมู่บ้านทันที
________________________________________________________________________________________________________
