ะมูลเดินออกมา
“ข้าก็เช่นกันท่านน้า”
หลงจินเหอก้มคารวะเล็กน้อย
“คุณชายหลง ไม่จำเป็นต้องมากพิธีก็ได้ เชิญ ข้าคิดว่าน่าจะมีคนรอท่านอยู่”
หญิงสาวกล่าวพลางยื่นมือไปยังประตูอีกบาน
ซึ่งหญิงสาวกล่าวยังไม่ทันขาดคำ ประตูก็เปิดพร้อมกับเด็กสาวชุดสั้นสีขาวเดินออกมา
“มู่หลิง!”
หลงจินเหอรู้สึกว่าช่วงเวลาสองเดือนที่ไม่เจอมู่หลิง นางเปลื่ยนไปค่อนข้างมาก
มู่หลิงไม่ได้ตอบ แต่นางรีบวิ่งเข้ามาหาหลงจินเหอ ก่อนจะซัดหมัดใส่เอาท้องของเขาอย่างเต็มแรง
“โอ๊ยย! เจ้ามาต่อยข้าทำไมเนี่ย”
หลงจินเหอจับมือของมู่หลิงและแสร้งทำเป็นเจ็บ เพราะเขาฝึกทักษะลับเสริมสร้างความแข็งแกร่งร่างกาย
หมัดนุ่มนิ่มของนาง ไม่อาจทำให้เขารู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย
“เจ้าบ้าจินเหอ! เจ้าทิ้งข้าไว้ที่นี่ตั้งสองเดือน”
มู่หลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ใบหน้าหิมะของนางพองกลม ซึ่งมันดูน่ารักอย่างมาก
________________________________________________________________________________________________________
