“ต่อให้ขยับตัวได้ ข้าก็คงไม่สามารถหนีไปจากเงื้อมมือของมังกรทมิฬได้”
หลงจินเหอรู้สึกว่าสติของตนเองกำลังหายไปอย่างเชื่องช้า
‘เสี่ยวหงอย่าออกมา ถ้าหากว่าเจ้าออกมาละก็จะถูกเจ้ามังกรทมิฬฆ่าอย่างแน่นอน!’
หลงจินเหอสัมผัสได้ว่าเสี่ยวหงกำลังต่อต้านเพื่อที่จะหนีออกมาจากำไลมิติ
“เผ่ามนุษย์ชั้นต่ำ! อ่อนแอเกินไป!”
มังกรทมิฬกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูกพร้อมกับลอยตัวเข้ามาหาหลงจินเหออย่างไม่รีบร้อน เพราะว่าในสายตาของมันแล้ว มนุษย์นั้นไม่แตกต่างอะไรกับฝุ่นผง
เพียงลมหายเดียวก็สามารถปิดชีวิตได้อย่างง่ายดาย
ทุกครั้งที่มังกรทมิฬเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ขนาดตัวที่ใหญ่โตมโหฬารพร้อมกับแรงกดดันที่อยู่รอบตัว ส่งผลให้พื้นดินทั้งหมดสั่นสะเทือนทันที
“ข้าจะให้โอกาสพูดอีกครั้ง! บอกข้ามาเจ้าเอาสมบัติของข้าไปไว้ที่ใด!”
มังกรทมิฬจ้องมองหลงจินเหอและกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่เจาะไปถึงกระดูก
“ข้าต้องใช้เวลานานนับหลายหมื่นปี เฝ้ารอมันเติบโตขึ้นมาอย่างช้าๆ เพราะดอกบัวสวรรค์ จึงทำให้ระดับพลังของข้าก้าวข้ามมังกรทุกตนในรุ่นเดียวกัน ทราบใดที่ข้าสามารถดูดซับพลังจากดอกบัวสวรรค์ไปเรื่อยๆ ในอนาคตตำแหน่งจักรพรรดิมังกรก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป
