”
มังกรทมิฬกล่าวต่อพร้อมกับหวนระลึกถึงเรื่องราวในอดีตและความอัปยศที่เคยได้รับ
โฮก!!!
“ตอบข้ามา! สมบัติของข้าอยู่ที่ใด!!!”
มังกรทมิฬส่งเสียงคำรามใส่หลงจินเหออีกครั้งพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างมาก
สมบัติที่มันเฝ้าดูแลมาอย่างยาวนานกลับถูกมนุษย์ตัวเล็กหยิบไปเสียได้
‘พี่ใหญ่ พี่รอง ข้าขอโทษ ข้าผิดสัญญากับพวกท่าน ข้าคงไม่มีโอกาสได้พบกับพวกท่านอีกแล้ว’
หลงจินเหอได้แต่คิดภายในใจ ซึ่งมันเต็มไปด้วยความรู้สึกโศกเศร้า หากรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้
ต่อให้มีดอกบัวสวรรค์มาวางอยู่ตรงหน้าอีกสักร้อยอัน เขาก็จะไม่มีวันเข้ามาที่นี่อย่างแน่นอน
“ฝันไปเถอะ! ต่อให้ข้าตาย ข้าก็จะเอาดอกบัวสวรรค์ของเจ้าไปด้วย!”
หลงจินเหอขบกรามแน่น โลหิตสีแดงสดกำลังแทรกผ่านออกมาตามร่องฟันของเขา
“นี่เจ้า!! อ๊าก!!!!!”
แม้ว่าเสียงของหลงจินเหอจะเบาอย่างมาก แต่มังกรทมิฬย่อมสามารถได้ยินอย่างชัดเจน
“ชีวิตของข้า มาได้เพียงแค่นี้งั้นหรอ ทั้งที่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท้านั้น เส้นทางของการเป็นผู้ฝึกตนของข้า?”
หลงจินเหอบ่นพึมพัมออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะสิ้นสติไปในที่สุด
“ดี! ในเมื่อเจ้าไม่ยอมบอก งั้นข้าก็จะกลืนกินร่างกายของเจ้า
