แทน”มังกรทมิฬกล่าวอย่างเยือกเย็น
มังกรทมิฬเคลื่อนตัวมาหาเขา จนในที่สุดก็มาหยุดอยู่ตรงร่างของหลงจินเหอ มันยื่นกรงเล็บไปข้างหน้า เพื่อเกี่ยวร่างกายของหลงจินเหอขึ้นมา
ฉัวะ!! ฉัวะ!! ฉัวะ!!
ทว่าขณะที่กรงเล็บของมังกรทมิฬ กำลังจะไปถึงร่างของหลงจินเหอ พลันเกิดประกายแสงสว่างสีทองวูบไหวขึ้นมา ก่อนที่นิ้วมือของมังทมิฬจะปรากฏโลหิตพุ่งกระฉูดออกมาอย่างมาก
“อ๊ากก! เกิดอะไรขึ้น! นิ้วของข้า!”
มังกรทมิฬส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด
“หายไปไหนแล้ว! จะ-เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ!! ไสหัวออกมาซะ”
เมื่อมังกรทมิฬหันกลับไปมองก็พบว่าร่างกายของหลงจินเหอได้หายไปแล้ว
“ข้าจักรพรรดิอยู่ตรงนี้้! ตาของเจ้าบอด!?”
แม้ว่าร่างกายจะเป็นของหลงจินเหอ แต่น้ำเสียงกลับไม่ใช่ของหลงจินเหอ มันเป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง
อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความสงบนิ่งดุจกระแสน้ำลึก
‘ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!? ทำไมข้าถึงไม่รู้สึกตัว’
มังกรทมิฬรู้สึกช็อคอย่างมาก เมื่อหันไปมองทางต้นเสียง มันก็พบว่าหลงจินเหอกำลังยืนหลับตาอยู่ข้างปีกของมัน
ปัง!!!
ด้วยความตกใจและวิตกกังวล มังกรทมิฬจึงฟาดกรงเล็บจากแขนอีกข้างไปที่บริเวณปีกของมันอย่าง
