ม่ทันจบก็สิ้นลมหายใจทันที
หลังจากที่มังกรทมิฬสิ้นลมหายใจ ร่างกายของมันก็เริ่มส่องแสงสว่าง ก่อนร่างกายจะแตกเป็นเศษเล็กเศษน้อยและลอยหายไปบนท้องนภาอย่างเชื่องช้า
หลังจากที่สังหารมังกรทมิฬ หลงจินเหอจึงถอนหายใจออกมา
ก่อนที่จะใช้พลังบางส่วนรักษาร่างกายเอาไว้พร้อมกับหมดสติไป
ร่างกายของหลงจินเหอที่กำลังถูกห่อหุ้มไปด้วยเพลิงสีแดง แสงสีทองที่ห่อหุ้มร่างกายไว้ก่อนหน้านี้ก็ค่อยหายไปอย่างเชื่องช้า
เกล็ดสีทองที่ขึ้นมาตามแขนก็หายไป บริเวณข้อมือและกรงเล็บอันแหลมคนก็กลับมาเป็นร่างกายปกติ
เบื้องหน้าของเขาไม่มีมังกรทมิฬอีกต่อไป หลงเหลือเพียงคัมภีร์สีดำที่กำลังเปล่งประกายแสงอยู่
–
–
–
หลงจินเหอฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งอาการปวดอย่างรุนแรงก็พุ่งตรงสู่หัวสมองของเขาในทันที
“โอ๊ยย!เจ็บบ”เมื่อหลงจินเหอเริ่มรู้สึกตัว หลังจากที่ลองขยับตัวก็รู้สึกว่าไม่สามารถขยับได้แม้แต่น้อย
“เกิดอะไรขึ้น! ข้าสมควรตายไปแล้วนิ มังกรทมิฬหายไปไหนแล้ว?”
หลงจินเหอที่นอนอยู่กับพื้น แม้ว่าจะไม่สามารถขยับตัวได้เลยก็ตาม แต่ก็ยังชะโงกหน้าขึ้นเพื่อมองไปรอบด้าน
“นี่มัน!!!”
เมื่อหลงจินเหอมองไปรอบข้าง เขาก็พบว่าตนเองยังคงอยู่ภายในถ้ำของมังกร
