ากำลังจะเดินทางขึ้นไปทิศเหนือ”
หลจินเหอกล่าวอย่างเรียบง่าย
“ขึ้นไปทิศเหนือ เจ้ากำลังจะไปที่ใด?”
มู่หลิงถามอีกรอบ
“เอาไว้เดี๋ยวข้าจะบอกระหว่างการเดินทาง แต่ตอนนี้ต้องไปแล้ว วันนี้ข้าเสียเวลาอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว”
เมื่อหลงจินเหอกล่าวจบ เขาจึงเดินไปข้างหน้ามู่หลิง ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างช้อนตัวนางขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าหญิง
“จินเหอ จะ-จะเจ้ากำลังจะทำสิ่งใด ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้นะ”
จู่ๆหลงจินเหอก็อุ้มมู่หลิงขึ้นมา นั่นทำให้นางรู้สึกตกใจและอับอายอย่างมาก
“เงียบน่า แล้วก็เกาะข้าเอาไว้ให้แน่น ถ้ายังไม่อยากจะตกลงไปข้างล่างละก็นะ”
หลังจากที่สิ้นเสียงคำกล่าว ปีกเพลิงก็ลุกโชติช่วงขึ้นมาจากด้านหลังของหลงจินเหอ ก่อนที่เขาจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาทันที
“ขะ-ข้ากำลังลอยอยู่บนท้องนภา? มันมีทักษะแบบนี้อยู่ด้วยหรือ? ทำไมข้าไม่เคยอ่านเจอในตำรามาก่อน”
เมื่อพวกเขาทั้งสองลอยอยู่บนท้องนภา มู่หลิงจึงรีบใช้มือล็อคคอของหลงจินเหอไว้โดยไม่รู้ตัว แถมความรู้สึกอายเมื่อครู่ก็หายไปทั้งหมดทันที
“สถานที่ที่ข้ากำลังจะไปคือหุบเขาแห่งความตาย”
เมื่อได้ยินคำพูดของมู่หลิง หลงจินเหอก็ไม่ได้เลือกที่จะตอบคำถามของนางทั้งยัง
