กล่าวต่อ
“หุบเขาแห่งความตาย ทำไมเจ้าต้องไปที่นั่น?”
เมื่อรู้ว่ากำลังจะเดินทางไปที่ใด สีหน้าของมู่หลิงจึงเปลื่ยนแปลงทันที
“ข้ากำลังจะหาสถานที่สำหรับใช้ในการฝึกฝนและข้าคิดว่าหุบเขาแห่งความตายน่าจะเหมาะที่สุดในตอนนี้”
หลงจินเหอกล่าวตอบด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ
“นี่เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือไง! สถานที่แห่งนั้นมันอันตรายมากเลยนะ ไม่มีใครที่ไหนเขาเลือกไปฝึกฝนที่นั่นกันหรอกรู้ไหม?”
มู่หลิงกล่าวพลางจ้องมองหลงจินเหอ ราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาดไม่มีผิด
“ยังมีข้าอยู่ตรงนี้นี่ไง”
แม้จะโดนมู่หลิงด่าว่าบ้า แต่หลงจินเหอก็ไม่ได้โกรธเคือง แต่ก็ยังคงเผยรอยยิ้มออกมา
“เฮ้อ! นี่ข้าตัดสินใจอะไรผิดไปหรือเปล่าเนี่ยที่คิดจะมาพร้อมกับเจ้า”
มู่หลิงถอนหายใจอย่างยอมแพ้
“เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลไปหรอก แม้ข้าจะไปที่หุบเขาแห่งความตายจริง แต่ข้าก็ไม่คิดจะพาเจ้าเข้าไปที่นั่นอยู่แล้ว ฉนั้นควรจะวางใจได้”
หลงจินเหอพลันกล่าวขึ้นมา เพื่อให้มู่หลิงสบายใจ
ทั้งสองคนใช้เวลาเดินทางมาด้วยกันนานกว่าสามวัน จนในที่สุดก็มาถึงเมืองที่อยู่ใกล้กับหุบเขาแห่งความตายที่สุด
ส่วนเรื่องของเสี่ยวหง หลงจินเหอที่พยายามจะปิดบังมาตลอดก็ไม่สามารถปิดได้มิด เนื่องจากว่า
