อันแหลมคม ก่อนจะพุ่งตรงเข้าไปหามู่หลิง หวังจะกัดทีเดียวให้นางตายทันที
“ใครก็ได้ช่วยด้วย!”
เมื่อเห็นหมาป่าขนเหล็กพุ่งเข้ามา มู่หลิงก็ตะโกนอย่างสุดเสียง ก่อนจะใช้สองมือปิดตารอความตาย
ฟุบ —
ปัง!!!
ทว่าขณะที่หมาป่าขนเหล็กกำลังไปถึงตัวของมู่หลิง หลงจินเหอก็ปรากฏตัวขึ้นด้านบนหัวของมันก่อนจะซัดหมัดเต็มกำลัง จนหน้าของหมาป่าขนเหล็กจมดินนอนแน่นิ่ง ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย
แม้ว่าหลงจินเหอจะไม่ได้สนใจมู่หลิงและก็คิดจะไปจริง แต่เขาก็ต้องกลับมาอยู่ดี
เนื่องจากหุบเขาที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูร เพียงเด็กสาวคนเดียวจะทำอะไรได้?
หลงจินเหอเฝ้ามองมู่หลิงอยู่บนต้นไม้ตลอดโดยที่ไม่ให้นางรู้ตัวและคิดเพียงว่าผ่านไปสักพักนางก็คงจะกลับไปที่ตระกูล
แต่ก็คาดไม่ถึงว่านางจะนั่งรออยู่ โดยที่ไม่ไปไหนจริง
หลงจินเหอคิดว่านางคงมีเหตุผลที่ไม่อยากกลับไปที่ตระกูล
“จินเหอ เป็นเจ้าจริงด้วย”
เมื่อมู่หลิงลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองยังไม่ตาย หลงจินเหอก็ยังยืนอยู่ตรงหน้า นางจึงร้องไห้และรีบวิ่งเข้าไปกอดทันที
‘เอาแล้วไง จินเหอนะจินเหอ ถ้าหากหนีไปตั้งแต่แรกก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้วแท้ๆ เหตุใดต้องกลับมาช่วยนางด้วย ทั้งที่รู้อยู่
