เข้ามาใกล้บริเวณอาณาเขตของนิกาย
หลงจินเหอจึงหาสถานที่ลับตาคนทันที เพื่อจะเปลื่ยนเสื้อผ้ากลับไปเป็นศิษย์หลักเช่นเคย
เมื่อพบผู้อาวุโสที่ทำหน้าที่เป็นยาม หลงจินเหอเพียงแค่ยิ้มให้กับเขา ก่อนจะเดินเข้านิกายอย่างไม่มีปัญหาอะไร
ระหว่างทางเข้าไปก็จะมีศิษย์นอกและศิษย์ในมาทักทายบางส่วน แม้ทั้งสองว่าจะไม่รู้จักกันก็ตาม แต่ด้วยสถานะของศิษย์หลักทำให้ไม่สามารถเมินเฉยได้
หลังจากที่กลับมาถึงเขตที่พักอาศัยก็พบว่าบริเวณหน้าบ้านมีคนมานั่งรออยู่แล้ว
ซึ่งคนที่มารอก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก เจ้านิกาย ชุนจื้อโหยว
“ท่านเจ้านิกาย ท่านมาทำอะไรที่นี่”
หลงจินเหอก้มคารวะก่อนจะกล่าว
“เจ้าหายไปตั้งหลายวัน จะไม่ให้ข้าเป็นห่วงได้อย่างไร ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นอย่างเดียวสินะ หายไปเพียงไม่กี่วันระดับพลังลมปราณของเจ้าก็เลื่อนขั้นอีกแล้ว พรสวรรค์ของเจ้านี่มันน่าอิจฉา”
ชุนจื้อโหวยมองสำรวจตัวหลงจินเหอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะกล่าว
“ฮ่าๆ ท่านเจ้านิกายพูดชมข้าเกินไปแล้ว ข้าเพียงโชคดีเท่านั้น”หลงจินเหอหัวเราะพร้อมกับใช้มือเกาหัวไปด้วย
“หลังจากนี้้ เจ้าจะออกไปไหน ก็ควรจะบอกข้าสักหน่อยก็ยังดี ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า มีหวังข
