้าได้กลายเป็น–“ชุนจื้อโหยวกล่าวไม่ทันจบก็เงียบลง
“ท่านจะกลายเป็น?”หลงจินเหอถามด้วยความสงสัย
“เฮ้อ ไม่มีอะไรหรอก ลืมที่ข้าพูดไปเมื่อครู่เถอะ”ชุนจื้อโหยวถอนหายใจก่อนจะกล่าว มันเป็นอย่างที่ชุนจื้อโหยวคาดคิดไว้ไม่มีผิด
หลงจินเหอยังไม่รู้จักเบื้องหลังของตนเอง
“เจ้าเพิ่งจะกลับมาก็ควรจะพักผ่อนสักหน่อย ข้ามีธุระอื่นต้องไปจัดการก่อน”
เมื่อกล่าวจบ ชุนจื้อโหยวก็ลุกขึ้นก่อนจะเดินจากไปทันที
“อ่อ ข้าลืมบอกอีกอย่าง ช่วงนี้โจรป่าออกอาละวาดปล้นฆ่าคนเป็นจำนวนมาก หมู่บ้านเล็กใหญ่ที่อยู่รอบข้างนิกายก็โดนไปหลายที่แล้ว ถ้าหากเจ้าคิดจะออกไปทำภารกิจ เจ้าก็ควรจะหาคนออกไปด้วย เพื่อที่จะได้คอยช่วยเหลือกันได้เมื่อเจอกับปัญหา”จุนจื้อโหยวหยุดเดินก่อนจะหันมากล่าว
“ข้าทราบแล้ว ขอบคุณท่านเจ้านิหายที่เป็นห่วง”หลงจินเหอกล่าวพร้อมก้มหัวไปทิศทางที่ชุนจื้อโหยวจากไปก่อนจะรีบเข้าไปภายในบ้าน
หลังจากเข้ามาภายในบ้านหลงจินเหอก็ลงกลอนประตูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบตรงเข้าไปที่ห้องนอนทันที
“ไหนมาดูหน่อยสิ ว่าแท้จริงแล้วเจ้าคือสิ่งใดกันแน่”หลงจินเหอบ่นพึมพัม ก่อนจะหยิบก้อนหินทรงกลมสีดำที่ได้มาจากการประมูลออกมาจากแหวนมิติ
