“เจ้าไปหาที่ซ่อนซะ….เดี๋ยวข้าจะลองทำเท่าที่ทำได้” หลงจินเหอสั่งให้เด็กชายไปซ่อน
“เข้าใจแล้วพี่ชาย”เด็กชายพยักหน้าก่อนจะวิ่งเข้าไปแอบที่พุ่มไม้บริเวณใกล้เคียง
“ซูดดดด!….เป็นไงเป็นกัน”หลงจินเหอสูดหายใจเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะมุ่งตรงไปทางเข้าหมู่บ้าน
เมื่อมาถึงด้านของหมู่บ้านก็ได้ถูกโจรป่ายึดไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลงจินเหอได้สังเกตุดูอยู่จากที่ห่างไกล จากที่ได้ฟังมาจากชายร่างโตเล่าว่ากลุ่มโจรป่ามีเพียงสิบห้าคน
หลงจินเหอพยายามแอบเข้าไปภายในหมู่บ้านให้เงียบที่สุดและต้องพยายามรักษาพลังปราณเอาไว้ให้มากที่สุด
“เจ้าหนู….หยุดเดี๋ยวนี้ห้ามขยับ”หลงจินเหอที่กำลังเดินอย่างเงียบที่สุดก็ถูกหนึ่งในโจรป่าตะโกนเรียกมาจากด้านหลัง
เมื่อถูกจับได้หลงจินเหอก็ไม่ได้คิดที่จะหนี
กลับกันหลงจินเหอคิดจะให้โจรป่าจับได้มากกว่า เนื่องจากโจรป่ามันมีเพียงแค่คนเดียว การจะที่จะฆ่ามันก็ง่ายยิ่งขึ้น หากหลงจินเหอคิดที่จะหนีมันต้องแหกปากตะโกนเรียกพวกที่เหลือมาอย่างแน่นอน
“พี่ชาย…ข้ายอมแล้วอย่าฆ่าข้าเลย”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับยกสองมือขึ้นสูงคล้ายกับยอมจำนนแต่โดยดี
“ตัดสินใจได้ฉลาดมากเจ้าหนู หากเจ้าขัดขืนข้าอาจจะต้องฆ่าเ
