หยิง
“ท่านอาจารย์ไม่ได้อยู่ที่นี่….ท่านยังคงอยู่ภายในโรงประมูลเพื่อรอรับของอยู่”หงเยว่ส่ายหน้าเล็กน้อย
“เช่นนี้ก็ดี…งั้นข้าคงต้องรีบขอตัวกลับนิกายก่อน”หลงจินเหอกล่าวจบ โดยไม่รอให้พี่น้องสองสาวตอบก็รีบวิ่งกลับไปทางนิกายทันที
หลงจินเหอที่วิ่งพ้นระยะห่างออกจากพี่น้องสองสาวก็ใช้ปีกเพลิง เพื่อรีบเหาะกลับไปนิกายในไวที่สุด
ระหว่างที่หลงจินเหอเหาะมาได้ถึงครึ่งทางก็สังเกตุเห็นสิ่งผิดปกติ
นั้นคือหมู่บ้านที่ตอนแรกหลงจินเหอผ่านมามันยังดูเงียบสงบอยู่เลยแท้ แต่ตอนนี้กลับดูวุ่นวายอย่างมากผู้คนต่างวิ่งหนีกันออกมาราวมดแตกรัง
“พี่ชายมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”หลงจินเหอมองหาสถานที่ไม่มีคนและเหาะลงมา ก่อนจะวิ่งไปถามผู้คนที่กำลังวิ่งหนีกันออกมา
“จะ-โจรป่ามันบุกมา เหตุใดเจ้ายังไม่หนีไปอีกเดี๋ยวก็ถูกฆ่าเอาหรอก”ชายร่างโตที่กล่าวเตือนก่อนจะวิ่งหนีไปต่อ
“เดี๋ยวก่อนพี่ชาย เหตุใดพวกท่านถึงไม่รวมกำลังกันกำจัดพวกมันล่ะ คนในหมู่บ้านก็มีกันเยอะไม่ใช่หรือไง”หลงจินเหอดึงรั้งแขนชายร่างโตไว้ก่อนจะกล่าวออกไป
“ตอนแรกเราพวกก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า…แต่พวกเขาถูกฆ่าตายกันหมดแล้ว พวกมันมีกันเยอะมากและหัวหน้าของพวกม
