ันยังเป็นถึงผู้ฝึกตนในระดับปราณจิตขั้นหนึ่ง”ชายร่างโตกล่าวพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย
เมื่อทราบถึงระดับลมปราณของหัวหน้าพวกโจรป่า หลงจินเหอก็ล้มเลิกความคิดที่จะช่วยเหลือไปทันที เนื่องจากระดับของหลงจินเหอนั้นยังเป็นเพียงระดับปราณก่อตั้งขั้นที่สาม ยังคงห่างชั้นกับหัวหน้าโจรป่าถึงสองช่วงชั้นใหญ่
หลงจินเหอจะต้องผ่านระดับปราณแท้จริง ก่อนถึงจะสามารถไปถึงระดับปราณจิต
การสอดมือเข้าไปช่วยในยามนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาชีวิตของตัวเองไปทิ้ง หลงจินเหอจึงตัดสินใจที่จะเดินทางกลับนิกายต่อ
“พี่ชาย ท่านเป็นผู้ฝึกตนใช่หรือไม่ ได้โปรดช่วยเหลือพี่สาวของข้าด้วย”
หลงจินเหอที่กำลังจะเดินจากไปก็ถูกมือของเด็กชายวัยเจ็ดขวบดึงรั้งเอาไว้
“น้องชาย ข้าไม่ได้สามารถช่วยเจ้าได้…แล้วพ่อกับแม่ของเจ้าไปอยู่ที่ไหน”หลงจินเหอหันกลับไปถามเด็กชาย
“ข้าไม่มีพ่อกับแม่…ครอบครัวของข้าเหลือเพียงพี่สาว แต่พี่สาวของข้าถูกพวกโจรชั่วจับตัวไป พี่ชายได้โปรดช่วยเหลือพี่สาวของข้าด้วย”เด็กชายก็คุกเข่าลงตรงหน้าของหลงจินเหอ
“เจ้ากำลังทำอะไร….ลุกขึ้นมา!”เมื่อเห็นเด็กชายคุกเข่าอยู่ตรงด้านหน้า หลงจินเหอที่รู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก ก่อนจะเอ่ยปาก
