แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงดาบ เสียงเย็นยะเยือกของกิสเลนกลับดังขึ้น
“ยิ้มอะไรของเจ้า?”
“อะไรนะ?”
ในเสี้ยววินาทีนั้น ขวานของกิสเลนเหวี่ยงออกด้วยพลังที่รุนแรง
ฟุ่บ!
วิคเตอร์เอนตัวหลบอย่างฉิวเฉียด แต่แรงลมจากขวานเฉือนแก้มของเขาเป็นทางยาว
ฉัวะ!
ใบมีดขวานของกิสเลนเฉือนทะลุเกราะอกของวิคเตอร์ เลือดแดงฉานพุ่งออกมาทันที
ในจังหวะเดียวกัน กิสเลนหมุนตัวเตะเข้าที่ท้องของวิคเตอร์ด้วยแรงมหาศาล
ตุ้บ!
วิคเตอร์กระเด็นล้มลงกับพื้น หอบหายใจอย่างตกตะลึง
“เจ้า… เจ้า… ไอ้คนไร้ค่าอย่างเจ้า…ทำได้ยังไง!”
เขาพยายามลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว คิดว่ากิสเลนจะโจมตีซ้ำ แต่กลับไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ
วิคเตอร์จ้องมองกิสเลนด้วยความโกรธและสับสน
“เจ้า! นี่เจ้าดูถูกข้างั้นเหรอ?”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ แม้จะบาดเจ็บ แต่เพียงความคิดว่ากิสเลนสามารถสู้กับเขาได้อย่างสูสี ก็ทำให้เขาแทบคลั่ง
กิสเลนโยนขวานหนักลงกับพื้นอย่างจงใจ เสียงดังโครม
เขาเอื้อมมือขึ้น ดึงหมวกเหล็กออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“ก็ถือว่าเจ้าใช้ได้… แต่แค่นี้เหรอที่ทำให้เจ้าเป็นอัศวินผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนเหนือ?”
เขาค่อย ๆ ชักดาบที่เอวออกมา เงาของมันสะท้อนประกายแสงจากเปลวไฟ
ปลายดาบถูกยกขึ้นชี้ตรงไปยังวิคเตอร์ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเยือกเย็น
“ลุกขึ้นสิ ข้าจะให้เจ้ารู้ว่าใครคืออัศวินผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง”
