“ต้องมีคนทรยศ…” วิคเตอร์คิด ความโกรธเดือดพล่านในอก ขณะที่เขาพยายามหาคำตอบว่าข้อมูลของเขารั่วไหลไปถึงศัตรูได้อย่างไร
เสียงดาบตัดผ่านอากาศ พลาดเป้าเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด แต่พลังจากการเหวี่ยงนั้นทำให้วิคเตอร์ต้องถอยหลังเพื่อรักษาสมดุล
เลือดเดือดพล่านในอกของเขา ความโกรธทำให้สายตาเบิกโพลง
“เจ้าคิดหรือว่าคนไร้ค่าที่ถูกเหยียดหยามอย่างเจ้า จะสู้ข้าได้?”
คำพูดของวิคเตอร์เต็มไปด้วยความดูแคลน แต่กิสเลนกลับหัวเราะเบา ๆ ราวกับคำพูดเหล่านั้นไม่มีความหมายใด
“เจ้าพูดมากจนน่ารำคาญ”
ด้วยความรวดเร็วที่ผิดคาด กิสเลนยกขวานขึ้นอีกครั้ง มันสะท้อนแสงจากเปลวไฟที่ลุกโชนรอบตัว
“ข้าจะทำให้เจ้าหุบปากตลอดกาล”
“อย่าคิดว่าจะทำได้!”
วิคเตอร์คำรามลั่น เขาพุ่งเข้าหากิสเลนอีกครั้ง ดาบในมือฟาดฟันอย่างไม่ลดละ การโจมตีของเขาดุจพายุที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงดาบปะทะกับขวานดังก้อง กิสเลนถูกบีบให้ถอยอย่างต่อเนื่อง การโจมตีของวิคเตอร์นั้นทั้งหนักแน่นและแม่นยำ บีบคั้นให้กิสเลนอยู่ในท่าทางป้องกันโดยไร้โอกาสโต้กลับ
ในจังหวะหนึ่ง ดาบของวิคเตอร์พุ่งทะลุการป้องกันของกิสเลน
ฉึก!
ปลายดาบปักเข้าไปในไหล่ของกิสเลน เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาทันที เปลวไฟที่อยู่รอบตัวทำให้ความเจ็บปวดแผ่ซ่านเข้าไปถึงกระดูก
วิคเตอร์เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน พร้อมจะฟาดฟันอีกครั้ง
