เสียงกรีดร้องของผู้ตายดังสะท้อนไปทั่วสนามรบ ขณะที่เหล่าทหารรับจ้างไล่ล่าพวกเขาอย่างไม่มีความเมตตา แม้แต่คนที่พยายามกระเสือกกระสนหนีด้วยบาดแผลก็ไม่รอด ศีรษะของพวกเขาถูกฟันแยกออกจากร่างอย่างโหดเหี้ยม
“กร๊อบ!”
“ฉัวะ!”
“ขอร้องล่ะ! ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมแพ้!”
“หยุด! ได้โปรดหยุดเถอะ!”
“ข้าโยนอาวุธทิ้งแล้ว! ขอชีวิตข้าด้วย!”
แต่คำวิงวอนของพวกเขาไร้ผล เหล่าทหารรับจ้างไม่มีอารมณ์ที่จะปรานี
“หัวหน้าของเราไม่ต้องการเชลย โทษทีว่ะ! ฮ่าฮ่าฮ่า!”
จากบรรดาผู้ที่พยายามหลบหนี มีเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิตกลับไปได้ บรรดาทหารองครักษ์ของทามอสแทบจะถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
“พอได้แล้ว! หยุดการไล่ล่า!”กิลเลียนตะโกนพร้อมยกมือขึ้น เพื่อระงับทหารรับจ้างที่กำลังกระหายเลือด
หากพวกเขาไล่ล่าต่อไป กองกำลังของตัวเองอาจแตกกระจายจนยากจะรวบรวม
“เฮ้อ น่าเสียดายที่ต้องหยุดตรงนี้”
“แต่ก็ถือว่าได้วอร์มร่างกายล่ะนะ! ฮ่าฮ่า”
“จบแล้วจริงเหรอ? งั้นค้นศพหาอะไรดี ๆ ติดมือหน่อยดีกว่า”
ทหารรับจ้างเริ่มค้นศพทหารศัตรู หาของมีค่าอย่างแหวน สร้อยคอ หรือสิ่งอื่นที่พอขายได้
ขณะที่พวกเขากำลังรื้อค้นศพ กิลเลียนเดินเข้ามาด้วยเสียงขู่ต่ำ ๆ
“พวกเจ้าทำอะไรกัน? ข้าไม่ได้บอกหรือว่าเราจะแบ่งของทั้งหมดอย่างยุติธรรมหลังสงครามจบ?”
“โอ้เอาน่า เจ้าย่อมรู้กฎนี่ ใครหาได้ก็ของคนนั้น”
“เจ้าอยากร่วมค้นด้วยไหมล่ะ?”
