ทหารรับจ้างหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้สนใจคำตำหนิของกิลเลียนนัก แต่ทันใดนั้น พวกเขาก็ต้องชะงัก เมื่อคมขวานของกิลเลียนจ่ออยู่ที่คอของคนหนึ่ง
“เจ้าอยากนอนอยู่ตรงนี้เหมือนพวกมันหรือเปล่า? ใครอนุญาตให้เจ้าทำอะไรตามอำเภอใจ?”
ความหวาดกลัวฉายชัดบนใบหน้าของทหารรับจ้าง พวกเขาถอยออกอย่างรวดเร็ว
แม้กิลเลียนจะเป็นผู้จงรักภักดีต่อกิสเลน แต่ในใจลึก ๆ เขาก็ยังเป็นทหารรับจ้างที่ดุดัน และพวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่าเขาโหดเหี้ยมเพียงใดระหว่างการฝึก
ความกลัวที่มีต่อกิลเลียนนั้นมากกว่าที่พวกเขาแสดงออก
อย่างไม่เต็มใจ พวกเขาคืนของที่หยิบไป ทว่าความไม่พอใจยังปรากฏบนสีหน้า
กิลเลียนซึ่งรู้ดีว่าการกดดันพวกเขามากเกินไปอาจนำไปสู่ความไม่พอใจที่รุนแรงขึ้น กล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย
“อย่าลืมสิ่งที่นายน้อยสั่งไว้ แม้จะเป็นทหารรับจ้าง เราก็ควรให้ความเคารพแก่ผู้ตาย ของทุกชิ้นจะถูกแบ่งปันให้พวกเจ้าอย่างยุติธรรมในภายหลัง”
“เฮ้อ…”
“เออๆ ก็ได้…ข้ารอได้”
ทหารรับจ้างบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็ยอมทำตามคำสั่ง ปกติแล้วพวกเขาอาจลุกขึ้นต่อต้านคำสั่งแบบนี้ แต่ไม่ใช่ภายใต้การนำของกิสเลน ไม่ใช่ในที่แห่งนี้
กิลเลียนคอยจับตาดูพวกเขาอย่างระมัดระวัง แต่ความรู้สึกไม่สบายใจก็เริ่มเกาะกุมใจ
‘ท่านกิสเลน ท่านอยู่ที่ไหนกันแน่?’
มันไม่สมเหตุสมผล ทหารรับจ้างฆ่าทหารศัตรูที่หนีไปได้อย่างง่ายดาย แต่กิสเลนยังไม่ปรากฏตัวออกมา
