“ข้าหมายความว่า ให้เขาจัดการเอง เราก็แค่ทำตามคำสั่ง เจ้าว่าข้าพูดผิดหรือ?”
“อืม…”
เคาอาร์พูดมีเหตุผล กิสเลนมักจะเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่ใครคาดคิด บางครั้งก็ถึงขั้นทิ้งพวกพ้องไว้เบื้องหลัง เป็นไปได้ว่าเขากำลังทำอะไรบางอย่างที่คาดไม่ถึงในตอนนี้
แต่ถึงอย่างนั้น กิลเลียนก็ไม่อาจปล่อยเขาไปได้ กิสเลนมักเดินบนเส้นด้าย บาลานซ์ระหว่างชัยชนะและความพินาศ
เขาไม่เคยกลัวความผิดพลาดที่อาจทำให้สูญเสียทุกสิ่ง นั่นเป็นเหตุผลที่กิลเลียนมองว่าหน้าที่ของเขาคือการสนับสนุนกิสเลนอย่างเต็มที่
‘ข้าจะรออีกสักหน่อย’
แม้คำพูดของเคาอาร์จะมีน้ำหนัก กิลเลียนก็ตัดสินใจให้เวลากิสเลนอีกสักหน่อย แต่เขารู้ดีว่ารอได้ไม่นานนัก
เสียงดาบกระทบกันดังสนั่น วิคเตอร์เซถอยหลังอย่างฉุกละหุก หอบหายใจหนัก หากเขาช้ากว่านี้เพียงเสี้ยววินาที หัวของเขาคงหลุดจากบ่า
ความตกตะลึงไหลพล่านในหัวใจ วิคเตอร์ไม่อยากเชื่อว่าที่นี่จะมีใครที่สามารถคุกคามเขาได้ถึงเพียงนี้
เขาแทงดาบออกไปโดยไม่ลังเล บังคับให้คู่ต่อสู้ถอยหลัง ทันทีที่ได้พื้นที่มากพอ วิคเตอร์ก็ตั้งสติและมองดูศัตรูตรงหน้าชัด ๆ เป็นครั้งแรก
“เจ้า…!”
ชายในชุดเกราะดำและหมวกเหล็กสีดำ นี่คือหนึ่งในศัตรูที่สร้างปัญหาให้เขาตลอดสงคราม
“ในที่สุด เจ้าก็ปรากฏตัวต่อหน้าข้า!”
