วิคเตอร์กำดาบแน่น เสียงของเขาเต็มไปด้วยโทสะที่สั่งสมมานาน ใช่ ศัตรูคนนี้จะต้องตายเหมือนคนอื่น ๆ ที่ขวางทางเขา แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวไปข้างหน้า สิ่งผิดปกติบางอย่างก็สะกิดใจ
เสียงฟู่ฟ่าดังขึ้น ไอน้ำพวยพุ่งออกมาจากเกราะของอีกฝ่าย
“…นั่นไม่ใช่เกราะธรรมดา?”
เมื่อเพ่งมองให้ชัด วิคเตอร์ก็เห็นว่าสิ่งที่ดูเหมือนเกราะสีดำนั้นแท้จริงแล้วเป็นวัสดุอีกชนิดหนึ่งที่ถูกหุ้มทับไว้ มันดูดซับความร้อนจากเปลวไฟและปล่อยออกมาเป็นไอน้ำ
“เกราะนั่น… มันป้องกันไฟได้”
หัวใจของวิคเตอร์เย็นเฉียบเมื่อเริ่มเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน
“อ-อย่าบอกนะว่าเจ้าวางแผนนี้ไว้ตั้งแต่แรก…”
ตั้งแต่วันแรกของสงคราม ศัตรูเหล่านี้สวมเกราะนี้มาตลอด ซึ่งหมายความว่าพวกมันพร้อมจะปล่อยกับดักเพลิงนี้ได้ทุกเมื่อ
พวกมันรอ รอให้เขารวบรวมกำลังพลจนแน่นหนา ก่อนจะชักนำเขาเข้าสู่จุดที่ไม่มีทางถอย และปล่อยกับดักนี้ลงมา
“เจ้า… เจ้า…!”
เสียงของวิคเตอร์เต็มไปด้วยความโกรธและความหวาดหวั่น ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
วิคเตอร์ยืนนิ่ง ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก ความจริงที่เพิ่งกระจ่างทำให้เขาไม่อาจเอ่ยคำใดต่อ
ชายตรงหน้าเอียงศีรษะเล็กน้อย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน
“ใช่ มันเป็นกับดักที่แพงมาก ข้าวางมันไว้เอง เจ้าชอบหรือเปล่า?”
“เจ้า… เจ้าทำทั้งหมดนี้? เจ้าเป็นใครกันแน่?”
