“นี่มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง… ข้าไม่อยากตายแบบนี้…”อัลฟอยครางเสียงแหบพร่า ร่างกายบิดเร่าเมื่อพลังเวทถูกดึงออกจนแทบหมดสิ้น
ด้านวาเนสซ่าเองก็ทนทุกข์ทรมานไม่แพ้กัน เธอกัดฟันแน่นจนเลือดไหลจากจมูกและหู เส้นเลือดทั่วร่างกายของเธอกลายเป็นสีดำ สัญญาณบ่งบอกว่าร่างกายของเธอกำลังถึงขีดจำกัด
ร่างของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง แสดงให้เห็นว่าเธอกำลังแบกรับพลังมหาศาลจนแทบล้มลง
“อึก…”
ในที่สุด เสียงครางเบา ๆ หลุดออกมาจากปากของเธอ เลือดไหลออกมาจากหางตาของเธอ ขณะที่แรงกดดันจากพลังเวทมหาศาลเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ราวกับพลังที่แผ่ออกมาจากวงเวทกำลังบดขยี้ทุกสิ่งรอบตัว ไม่ได้บ้าคลั่งหรือไร้ทิศทาง แต่หนักหน่วงและทรงพลังจนทุกคนรู้สึกได้
“อ๊า…”
ในที่สุด วาเนสซ่าก็ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป สายตาของเธอเริ่มพร่ามัว สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มเลือนราง
‘มันเป็นไปไม่ได้… ข้าทำไม่ได้… ข้าหลอกตัวเองไปเอง…’
ตลอดชีวิต เธอไม่เคยทำอะไรสำเร็จ มีแต่ความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะมีช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เธอรู้สึกถึงความสำเร็จ แต่ตอนนี้เธอตระหนักว่า ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา
“ครืนนนน!”
เสียงฝีเท้าของกองกำลังศัตรูที่รุกคืบมาดังก้องสะท้านพื้นดิน ทหารเพอร์เดียมเตรียมใจกับจุดจบที่ใกล้เข้ามา บ้างร้องไห้ บ้างสวดมนต์ และบางคนคิดถึงครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย
