ในขณะที่ทหารรับจ้างยังคงนิ่งเงียบ เฝ้ารอคำสั่งจากกิสเลน เสียงอันสงบของเขาทำลายความเงียบงันลง
“วาเนสซ่า”
“ข้า… ข้า…”วาเนสซ่าพึมพำกับตัวเอง ดวงตายังคงปิดแน่น
—‘ข้าสามารถช่วยท่านได้หรือไม่?’
—‘แน่นอน เจ้าจะช่วยข้าได้อย่างมาก’
“วาเนสซ่า”
—‘ข้าต้องการช่วยท่าน…’
ช้า ๆ และทรมาน วาเนสซ่าเงยหน้าขึ้นมา
“ข้า…”
ทุกคนจับจ้องเธอโดยแทบไม่หายใจ
“วาเนสซ่า”
—‘เจ้าทำได้หรือไม่?’
สายตาของกิสเลนเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและแรงสนับสนุน
แรงสั่นในร่างของวาเนสซ่าหยุดลงทันทีกระแสพลังมานาที่เคยหมุนวนอย่างบ้าคลั่งรอบตัวเธอกลับมาอยู่ในความสงบ เลือดที่ไหลจากจมูกและดวงตาของเธอหยุดลง
กิสเลนกัดฟันแน่นจนแทบหัก ก่อนจะหันหลังกลับและออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เปิดประตู สโคแวน”
“ท่านดยุก… ท่านแน่ใจหรือ?”สโคแวนถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลังเล
“เปิดมัน”
สโคแวนกลืนน้ำลาย ฝืนใจก้าวถอยหลังเข้าใจในแผนของกิสเลนอย่างชัดเจน ถ้าสถานการณ์ยังคงดำเนินต่อไปเช่นนี้ พวกเขาจะพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ความหวังเดียวที่เหลืออยู่คือการโจมตีครั้งสุดท้ายที่นำโดยกิสเลนและเหล่าทหารรับจ้าง
‘ในเมื่อเราจะตายอยู่แล้ว อย่างน้อยก็ขอสู้จนวินาทีสุดท้าย’
สโคแวนส่งสัญญาณให้ทหารเปิดประตูเสียง“เอี๊ยดดดด!”ดังสะท้อนออกไปทั่วสนามรบ
บนกำแพงป้อม ทหารเพอร์เดียมต่างยืนนิ่งในความตกตะลึง เสียงกระซิบและการจับจ้องด้วยความไม่เชื่อดังก้องในหมู่พวกเขา
