ตั้งแต่เมื่อวานแทบไม่มีลูกธนูยิงออกมาจากป้อมปราการอีกเลย นี่เป็นสัญญาณชัดเจนว่าเสบียงของพวกมันใกล้หมดแล้ว
เวลานี้เองคือเวลาที่จะบดขยี้พวกมันด้วยพลังที่ท่วมท้น
“ส่งกองทัพกลางไปที่ประตู ให้พวกมันรอคำสั่ง!”วิคเตอร์ออกคำสั่ง
เขาจัดแนวทหารโล่ที่หนาแน่นไว้เป็นแนวหน้าของกองทัพกลาง
“เมื่อพวกมันถึงขีดจำกัด ศัตรูจะเปิดประตูและบุกออกมา เมื่อถึงตอนนั้น ใช้เวทมนตร์จัดการพวกมันให้สิ้นซาก”
เหล่าจอมเวทที่ยืนอยู่ข้างวิคเตอร์พยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง
วิคเตอร์มั่นใจว่าเหล่าทหารรับจ้างเกราะดำจะทำการโจมตีสุดท้ายอย่างสิ้นหวัง โดยใช้จุดแข็งของพวกเขาในความบ้าระห่ำที่พุ่งชนทุกสิ่งอย่างเป็นครั้งสุดท้าย
‘พวกมันจะคิดว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะชนะ’
แต่เมื่อเวทมนตร์ที่ซ่อนอยู่ของจอมเวทถูกปลดปล่อย ศัตรูเหล่านั้นจะพังทลาย
‘ข้าเก็บซ่อนพลังของจอมเวทไว้สำหรับช่วงเวลานี้โดยเฉพาะ’
แม้เพอร์เดียมจะดูเหมือนมีนักวางแผนที่เชี่ยวชาญ แต่ครั้งนี้พวกมันจะไม่มีทางเอาชนะเขาได้
“รุกหน้า!”เสียงตะโกนของวิคเตอร์ดังก้องไปทั่วสนามรบ และกองทัพทั้งหมดของเขาก็เริ่มเคลื่อนตัวพร้อมกัน
“บูม! บูม! บูม!”
ทหารเพอร์เดียมต่างสั่นสะท้านด้วยความสิ้นหวัง พวกเขาต้านทานมาได้ดีจนถึงตอนนี้ แต่วันนี้การรอดชีวิตดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้
มีเพียงทหารรับจ้างเท่านั้นที่ยังคงจ้องมองศัตรูที่กำลังรุกเข้ามาด้วยสายตาเฉียบคม เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้
