“ไปเถอะ เจ้ายังมีโอกาสล้างแค้นให้พวกเรา หากเจ้ารอดชีวิต”
“ล้างแค้นหรือ?”
กิสเลนยิ้มบาง ๆ“การล้างแค้นได้เริ่มต้นไปแล้วต่างก
หาก”
“อะไรนะ?”
“ตุบ! ตุบ! ตุบ!”
เสียงกลองศึกของศัตรูดังขึ้นกึกก้อง ก่อนที่แรนดอล์ฟจะถามต่อได้ว่า กิสเลนหมายความว่าอะไร เสียงกัมปนาทของการเคลื่อนตัวดังขึ้น
“ครืนนนน!”
หอคอยล้อมเมืองที่เหลือเริ่มเคลื่อนเข้ามา ทุกคนรับรู้ได้ทันที—ศึกสุดท้ายมาถึงแล้ว
กิสเลนมองไปยังศัตรูที่กำลังรุกคืบเข้ามา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
“ข้าจะลงมือทำตามแผนของข้าเอง”
ซวอลเตอร์และแรนดอล์ฟมองตามหลังเขาไปโดยไม่ได้เอ่ยอะไร
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ซวอลเตอร์ถอนหายใจหนัก
“เจ้าหนุ่มนั่นไม่เคยฟังใครอยู่แล้ว อย่างน้อยเขาก็ทำตัวเหมือนขุนนางในท้ายที่สุด”
“ในเมื่อมันถึงขนาดนี้แล้ว สู้ให้ถึงที่สุดกันเถอะ หากพวกมันเคลื่อนหอคอยเข้ามา วันนี้ต้องเป็นวันสุดท้ายแน่ หากเราไม่มีอาวุธเหลือ เราก็จะสู้ด้วยกำปั้น ใช่ไหม?”แรนดอล์ฟกล่าวด้วยความมุ่งมั่นที่กลับมาอีกครั้ง
ซวอลเตอร์พยักหน้า ก่อนจะตะโกนออกคำสั่งแก่ทหาร
“ทุกคน! เข้มแข็งไว้! วันนี้คือศึกสุดท้าย!”
“อูราาา!”
ทหารยกอาวุธขึ้นพร้อมตะโกน แต่เสียงนั้นคล้ายเป็นเสียงของความหวาดกลัวมากกว่าความมั่นใจ
ที่อีกด้านหนึ่ง วิคเตอร์ได้ยินเสียงตะโกนของฝ่ายเพอร์เดียมและแสยะยิ้ม
“นี่คือจุดจบ เจ้าพวกน่ารำคาญ”
