“อะไรนะ?”กิสเลนถามอย่างประหลาดใจ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความงุนงง นี่ไม่ใช่คำพูดที่เขาคาดหวังจากพ่อของเขา ซวอลเตอร์คือคนที่ยึดมั่นในหน้าที่และเกียรติยศมาโดยตลอด แต่ครั้งนี้เขากลับบอกให้กิสเลนหลบหนี
“ไปหาเคานต์โรเกส ภรรยาของเขาเป็นน้าของเจ้า นางจะไม่ปฏิเสธเจ้า เขาจะคุ้มครองเจ้าได้”
“แต่ท่านเคยพูดเสมอว่าการหลบหนีไม่ใช่หน้าที่ของชนชั้นสูง”
“ข้าก็แค่คนธรรมดา นี่ไม่ใช่คำพูดของเจ้าเมือง แต่เป็นเสียงของหัวใจพ่อ… พาเอเลน่าไปด้วย”
“แล้วนี่หมายความว่าท่านยอมรับว่าเราจะแพ้แล้วใช่ไหม?”
“เวลาที่ทหารรับจ้างของเจ้าสามารถเปลี่ยนแปลงการต่อสู้ได้ผ่านไปแล้ว หากเราจะชนะ เราก็จะชนะโดยไม่ต้องพึ่งเจ้า หากเราแพ้ การอยู่ของเจ้าก็ไม่มีผลอะไร”
”…”
“และจำไว้อย่าไปทะเลาะกับเคนโดยไม่จำเป็น รักษาความสัมพันธ์ที่ดีไว้”
“ฮ่า ๆ…”
ซวอลเตอร์แทบไม่เคยพูดล้อเล่นมาก่อน จนทำให้กิสเลนอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
แรนดอล์ฟเดินเข้ามา วางมือลงบนไหล่ของกิสเลน
“ฝ่าบาท—ไม่สิ เจ้าเหมือนหลานข้าคนหนึ่ง งั้นข้าขอพูดตรง ๆ”
“เจ้าไม่เคยอ้อมค้อมอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
แรนดอล์ฟยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาว
“มันเป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายมากที่ต้องทำงานกับเจ้า หวังว่าเราจะไม่ได้พบกันอีก เจ้าเคยเป็นคนที่ข้าไม่ไว้ใจ แต่สุดท้ายเจ้าก็พิสูจน์ตัวเองได้ว่าเหมาะสมกับการเป็นทายาทของดัชชี เอาล่ะ ไปซะ และสืบทอดตระกูลต่อไป”
“ข้าไม่หนี”
