คำตอบที่ดื้อรั้นแต่นิ่งเฉยของเขาทำให้เบลินดาถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย
สองวันผ่านไปเช่นนี้ เพอร์เดียมในที่สุดก็เผชิญวิกฤติใหญ่หลวง
“ลูกธนูหมดแล้วครับ”
“เสบียงป้องกันก็หมดด้วย”
รายงานจากเหล่าอัศวินทำให้ซวอลเตอร์ก้มศีรษะด้วยความสิ้นหวัง การต่อสู้ทั้งกลางวันและกลางคืนได้ดูดทรัพยากรทั้งหมดไปจนเกลี้ยง แม้ว่าฮอเมอรันจะออกตระเวนค้นหาเสบียงจากพื้นที่โดยรอบ แต่ก็ยังไม่เพียงพอ
‘นี่แหละคือสิ่งที่พวกมันเล็งไว้ตั้งแต่แรก’
ผู้บัญชาการศัตรูใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของเพอร์เดียมได้อย่างชาญฉลาด แม้แต่แรนดอล์ฟที่เคยเต็มไปด้วยพลัง ก็กลายเป็นเพียงเปลือกที่ไร้ชีวิตชีวา ส่วนทหารทุกนายต่างหมดแรงกันถ้วนหน้า
‘มันจบแล้ว’
พวกเขาอดทนมาได้เกินความคาดหมายเมื่อเทียบกับศัตรูที่ระมัดระวังเช่นนี้ แต่ขีดจำกัดของพวกเขาก็มาถึง หากไม่มีความพยายามของกิสเลน พวกเขาคงไม่อาจต้านทานมาได้นานขนาดนี้
“ดูเหมือนเจ้าจะยังดูดีกว่าคนอื่น ๆ นะ”ซวอลเตอร์พูดขึ้นขณะมองกิสเลน
กิสเลนยักไหล่เล็กน้อย“สงครามยังไม่จบ”
แม้เขาจะดูอ่อนล้า แต่ก็ยังไม่ทรุดโทรมเหมือนคนอื่น ๆ
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ซวอลเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น… พาทหารรับจ้างของเจ้าออกไปจากที่นี่ซะ”
