“เสบียงของเรากำลังจะหมด ทุกอย่างยังเรียบร้อยดีหรือ?”ทามอสถามด้วยความกังวล
พวกเขาจำเป็นต้องยึดรูนสโตนมาให้ได้เพื่อให้สงครามครั้งนี้คุ้มค่า หากพวกเขาล้มเหลว ดิกัลด์จะไม่สามารถฟื้นตัวจากความสูญเสียในครั้งนี้ได้ ที่แย่กว่านั้น หากเพอร์เดียมตอบโต้กลับ ดิกัลด์อาจถึงคราวล่มสลาย
“ไม่ต้องห่วง มันจะจบลงในเร็ว ๆ นี้”วิคเตอร์ตอบด้วยความมั่นใจ
ความจริงที่ว่าทั้งเพอร์เดียมและดิกัลด์ต่างก็ใกล้ถึงขีดจำกัด ถูกเขาเก็บซ่อนไว้ในใจ
‘เราจะยื้อได้อีกประมาณสองวัน จากนั้นพวกมันก็น่าจะเริ่มมีปัญหาเหมือนกัน’
แม้เขาจะอยากยืดเวลาศึกออกไปอีกสามหรือสี่วัน แต่สถานการณ์เสบียงของเขาเองก็ไม่เอื้ออำนวย
“กดดันพวกมันให้หนักขึ้น!”วิคเตอร์สั่งการเพิ่มความเข้มข้นของการโจมตี แม้จะต้องแลกมาด้วยจำนวนผู้เสียชีวิตที่เพิ่มขึ้น
ฝ่ายเพอร์เดียมที่แทบไม่มีเวลาหยุดพักเริ่มเข้าสู่จุดแตกหัก
ในระหว่างนี้ กิสเลนพยายามหมุนเวียนทหารรับจ้างของเขา โดยให้พักครึ่งหนึ่งเสมอ แต่การจัดการเช่นนี้ทำให้เขาต้องรับภาระหนักขึ้นด้วยตัวเอง
“นายน้อย! ท่านบ้าหรือเปล่า? ถ้าทำแบบนี้ต่อไป ท่านจะตายเอานะ!”เบลินดาร้องอย่างโมโห
“นายท่าน! ท่านต้องพักบ้าง!”กิลเลียนเสริมด้วยน้ำเสียงกังวล
แต่กิสเลนเป็นคนที่เมื่อเขาตัดสินใจแล้ว จะเดินหน้าจนสุดทาง
“ข้าสบายดี ดีกว่าพักไปตลอดกาลในความตาย จริงไหม? ตอนนี้คือเวลาที่เราต้องเคลื่อนไหว”
