ซวอลเตอร์ครุ่นคิดถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของสงครามนี้‘พวกมันวางแผนมานานแค่ไหนกัน?’
เป็นที่รู้กันว่าเพอร์เดียมมีเสบียงจำกัด แต่…
‘บันไดพวกนั้น… มันถูกเตรียมไว้ก่อนสงครามจะเริ่มอย่างชัดเจน’
กำแพงของเพอร์เดียมเตี้ยกว่าป้อมปราการทั่วไป ทำให้หอคอยล้อมเมืองไม่ค่อยมีประสิทธิภาพ แต่บันไดของศัตรูกลับพอดีกับกำแพงราวกับถูกปรับแต่งมาล่วงหน้าหลายเดือน
‘นี่ไม่ใช่แผนที่พวกมันวางไว้ตอนที่พวกคนทรยศหลบหนี แต่มันเริ่มต้นตั้งแต่วันที่พบรูนสโตน’
ดูเหมือนว่าสายลับจะฝังตัวอยู่ในภูมิภาคนี้มานานมากแล้ว
‘เคานต์โรเกสคงไม่มาแล้ว’
ความหวังเรื่องกองกำลังเสริมเริ่มเลือนราง สาเหตุที่ไม่มีการติดต่อจากเคานต์โรเกสชัดเจนขึ้น
‘ผู้ส่งสารของเราคงถูกดักจับไปแล้ว’
ตอนนี้ ความหวังเดียวของเพอร์เดียมคือศัตรูจะล่าถอยเพราะขาดเสบียง วันใดที่หอคอยล้อมเมืองเคลื่อนที่เข้ามา วันนั้นจะเป็นวันแห่งการต่อสู้ครั้งสุดท้าย
‘เราจะยืนหยัดได้นานพอไหม?’ซวอลเตอร์คิดขณะจ้องมองหอคอยล้อมเมืองในระยะไกลด้วยสายตาอ่อนล้า
ในขณะเดียวกัน วิคเตอร์เองก็กำลังครุ่นคิดถึงศึกสุดท้าย แม้จะมีความได้เปรียบทางจำนวน แต่กำลังพลของเขาก็ลดลงเรื่อย ๆ และเขาไม่พอใจกับจำนวนผู้เสียชีวิตที่เพิ่มขึ้น สำหรับวิคเตอร์ การจะได้รับการยอมรับในฐานะผู้นำที่มีความสามารถ เขาจำเป็นต้องลดความสูญเสียให้น้อยที่สุด
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่อาจนั่งรอเฉย ๆ ได้เช่นกัน
