แผนการที่เขาวางไว้อย่างรอบคอบถูกทำลายจนย่อยยับ ที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือเขาได้สูญเสียการติดต่อกับสายลับภายในเมือง
ความสูญเสียที่เกิดขึ้น ทั้งจากกองทหารม้าและทหารราบ บัดนี้รวมกันเกินสามร้อยนายแล้ว
มันเหมือนการถูกตัดขาดทีละเล็กทีละน้อย ความเสียหายเริ่มสั่งสมจนหนักหนา
“ถอย!”
ท้ายที่สุด วิคเตอร์ไม่มีทางเลือกนอกจากสั่งให้กองทัพล่าถอยกลับไปยังค่ายพัก
ในขณะเดียวกัน ทหารเพอร์เดียมโห่ร้องอย่างลั่นด้วยความยินดี เสียงแห่งชัยชนะสะท้อนก้องไปทั่วสนามรบ วิคเตอร์ที่ได้ยินเสียงนั้นแทบจะเดือดดาลจนลุกเป็นไฟ
“อูราาา!”
แรนดอล์ฟซึ่งยังเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิมจากชัยชนะ รีบรุดมายังประตูทิศตะวันออก
“แกรนด์ดยุก! นี่มันอะไรกัน? ท่านหยุดพวกมันได้ยังไง?”
เขาวิ่งเข้ามาหลังจากได้ข่าวถึงภัยคุกคามที่ประตูทิศตะวันออก แต่กลับพบเพียงซากศพของศัตรูและทหารที่เหลือกำลังล่าถอย
ทำไมกองกำลังเล็ก ๆ ถึงสามารถต้านทัพขนาดใหญ่ได้ถึงเพียงนี้?
“ไม่มีอะไรหรอก พวกมันแค่พยายามเล่นแผนซับซ้อน แต่ข้านำหน้าพวกมันไปหนึ่งก้าว”
กิสเลนเล่าให้ฟังสั้น ๆ ถึงวิธีที่เขาจับตัวอัศวินศัตรูและเปิดโปงแผนการของวิคเตอร์
แรนดอล์ฟฟังแล้วแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
“อีกแล้ว…”
ครั้งแรกอาจเรียกได้ว่าโชคช่วย แต่ชัยชนะสองครั้งติดกันแบบนี้จะเรียกโชคได้หรือ?
