ตลอดเวลาที่ผ่านมา แรนดอล์ฟไม่เคยเห็นกิสเลนเป็นคนที่สามารถมองทะลุแผนการของศัตรูได้ เขามองกิสเลนเป็นเพียงคนที่พึ่งพากำลังมากกว่าสติปัญญา
“ดูเหมือน…แกรนด์ดยุกจะเปลี่ยนไปแล้ว”
ความหงุดหงิดและความไม่ชอบใจที่เขามีต่อกิสเลนในอดีตเริ่มสลายไปทีละน้อย
จากที่เคยคิดอยาก “ปราบ” กิสเลนเพื่อให้เขาเข้าใจถึงบทบาทที่แท้จริง บัดนี้เขาเริ่มรู้สึกว่า กิสเลนคือผู้ที่กอบกู้เพอร์เดียมในยามที่ทุกอย่างเกือบล่มสลาย
รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แรนดอล์ฟรีบหาข้ออ้างแล้วปลีกตัวไปแจ้งสถานการณ์กับซวอลเตอร์
“ฮ่า! กิสเลนต้านศัตรูไว้ได้ด้วยกำลังเพียงแค่นั้น?”
ซวอลเตอร์ที่เพิ่งเข้าใจว่ากิสเลนและทหารรับจ้างของเขาหายไปทำอะไรมา แสดงความยินดีอย่างชัดเจน
“พวกเราโชคดี โชคดีจริง ๆ”
การลอบโจมตีกองเสบียงครั้งก่อนอาจจะเป็นเรื่องของสัญชาตญาณ แต่ครั้งนี้กิสเลนได้แสดงให้เห็นถึงความเข้าใจในกลยุทธ์และการวางแผนอย่างชัดเจน
ซวอลเตอร์ไม่อาจทนคิดได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หากไม่มีความพยายามของกิสเลนในครั้งนี้ เป็นไปได้ว่าพวกเขาอาจแพ้สงครามตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้นด้วยซ้ำ
เมื่อครุ่นคิดถึงการเติบโตของลูกชายท่ามกลางสงคราม ความภาคภูมิใจลึก ๆ ในตัวกิสเลนก็พลุ่งขึ้น ซวอลเตอร์รู้ว่าบัดนี้กิสเลนได้กลายเป็นผู้บัญชาการที่ขาดไม่ได้ของดินแดนเพอร์เดียม
