“ถ้าฝึกฝนอย่างถูกต้องและมีการบัญชาการที่ดี ความแข็งแกร่งแบบนั้นเป็นไปได้อยู่แล้ว นอกจากนี้ ถ้าพวกมันมีอัศวินเป็นร้อย พวกมันคงบุกพังประตูเมืองเราไปแล้ว เพอร์เดียมไม่ได้มีกำลังมากขนาดนั้น”
“ฮึ่ม… แล้วตอนนี้แผนคืออะไร? จะมัวรอเฉย ๆ อยู่แบบนี้เหรอ? มันดูไม่ได้ผลเลย ทำไมไม่ลองบุกเต็มกำลังดูล่ะ?”
วิคเตอร์หันมามองเขาด้วยสายตาอำมหิตจนทามอสยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ หยาดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากของเขา
“แค่เสนอแนะน่ะ แน่นอนว่าข้าปล่อยให้ท่านผู้เชี่ยวชาญตัดสินใจ”
วิคเตอร์แค่นเสียงเยาะก่อนหันไป แต่ทามอสยังไม่หยุด เขาเหลียวมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง ก่อนพูดเสียงเบา
“ข้าได้ยินมาว่าเรามีพ่อมดวงเวทระดับวงแหวนที่สี่สองคนอยู่ในกองทัพ ทำไมไม่ใช้พลังพวกเขาล่ะ?”
“ยังไม่ถึงเวลา”
เสียงของวิคเตอร์เย็นชา เต็มไปด้วยความรำคาญ
ทามอสเม้มปากแน่น ก่อนพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
‘ชิ ความหยิ่งทะนงแบบอัศวินนี่มันเกินเยียวยาจริง ๆ…’
จากที่ทามอสสังเกต ความสัมพันธ์ระหว่างวิคเตอร์และเหล่าจอมเวทดูจะไม่ราบรื่นนัก
แม้ทามอสจะไม่ใช่นักรบ แต่เขาก็มีความชำนาญในการรับมือกับการเมืองที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ด้วยสายตาเฉียบคมของเขา มันชัดเจนว่า ทุกครั้งที่วิคเตอร์และจอมเวทเผชิญหน้ากัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่สบายใจ
‘ไม่น่าแปลกใจ อัศวินกับจอมเวทไม่ค่อยถูกกันอยู่แล้ว’
