จอมเวทระดับวงเวทที่สี่สามารถทำหน้าที่เป็นจอมเวทส่วนตัวให้กับดินแดนใหญ่ ๆ ได้ทุกแห่ง แม้ว่าวิคเตอร์จะร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีการรับประกันว่าจอมเวทที่หยิ่งทะนงเหล่านี้จะยอมปฏิบัติตามคำสั่งของเขา
ทามอสส่ายศีรษะเบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากเต็นท์ อยู่ต่อไปก็มีแต่จะได้รับสายตาดูแคลนมากขึ้น
เมื่ออยู่ตามลำพัง วิคเตอร์ระบายลมหายใจร้อน ๆ ออกมาพร้อมพึมพำด้วยความขมขื่น
“บัดซบ… มันช่างน่าอับอายสิ้นดี”
สิ่งที่ทำให้เขาโกรธที่สุดไม่ใช่ความสูญเสีย แต่คือการที่เพอร์เดียม ซึ่งเขาคิดว่าจะบดขยี้ได้อย่างง่ายดาย กลับทำให้เขาเสียหน้าขนาดนี้ ภาพของนักรบชุดเกราะดำที่ทำลายกองกำลังของเขาและโค่นหอคอยล้อมเมืองยังคงวนเวียนในหัว
‘นักรบนั่นแข็งแกร่งก็จริง แต่… ไม่มีทางที่เขาจะตัดสินใจได้รวดเร็วขนาดนั้นในช่วงเวลาอันสั้น มันคงแค่พึ่งพาพละกำลังดิบและโชคเท่านั้น’
วิคเตอร์พยายามหาเหตุผลเพื่อปลอบใจตัวเอง ราวกับต้องการปกป้องความภาคภูมิใจของเขา โดยโน้มน้าวตัวเองว่าฝ่ายศัตรูแค่สิ้นหวังและบุ่มบ่าม
แต่เขารู้ดีว่าเขาไม่อาจนิ่งนอนใจได้ หลังจากปล่อยความโกรธให้คลายลง วิคเตอร์ค่อย ๆ ปรับแผนการใหม่
“ข้าประเมินพวกมันต่ำเกินไป”
วิคเตอร์ยอมรับว่าศัตรูแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิด แม้เพอร์เดียมจะเป็นเพียงดินแดนชนบท แต่ทหารของพวกมันที่ผ่านสมรภูมิในเขตเหนืออันโหดร้ายมา กลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จัดการได้ง่าย ๆ
