ในทางกลับกัน โฮเมิร์น ซึ่งสนับสนุนการตั้งรับตั้งแต่ต้น เห็นด้วยกับข้อเสนอของกิสเลนอย่างรวดเร็ว
“ข้าเห็นด้วยกับท่านกิสเลนในครั้งนี้ เราควรส่งคำร้องไปยังท่านโรเกส และยืนหยัดตราบเท่าที่ทำได้”
ข้ารับใช้คนอื่นๆ ก็แสดงท่าทีเห็นด้วยเช่นกัน
“ทั้งสองฝ่ายขาดเสบียงเหมือนกัน”
“พวกมันจะไม่สามารถเลี้ยงกองทัพหกพันนายได้นาน การตั้งรับจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”
“ท่านกิสเลนทำได้ยอดเยี่ยม นี่เป็นโอกาสสำคัญ!”
เมื่อโอกาสรอดชีวิตเพิ่มขึ้น ไม่มีใครคัดค้านแผนของกิสเลน แม้กิสเลนจะเคยสร้างปัญหา แต่ครั้งนี้ความบ้าบิ่นของเขากลับนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ดี
แม้แต่โฮเมิร์น อัลเบิร์ต และข้ารับใช้คนอื่นๆ ต่างก็ยิ้มให้เขาด้วยความพอใจ
อย่างไรก็ตาม แรนดอล์ฟยังคงมองกิสเลนด้วยความระแวง
‘ถึงจะสร้างผลงานได้ แต่…มันอันตราย เขาใกล้จะกลายเป็นนักฆ่ากระหายเลือดเข้าไปทุกทีแล้ว’
ด้วยสัญชาตญาณของผู้กรำศึกมาอย่างโชกโชน แรนดอล์ฟสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ไม่ปกติในตัวกิสเลน
ระหว่างที่ซวอลเตอร์กำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับความเห็นของเหล่าข้ารับใช้ กิสเลนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง”
“อะไรล่ะ?”
“เราสามารถละทิ้งประชาชน แล้วถอยไปตั้งหลักที่ป้อมทางเหนือ”
“เจ้าโง่! นั่นคือสิ่งที่คนเป็นขุนนางควรพูดหรือไง?”
ซวอลเตอร์ชี้นิ้วไปที่กิสเลน พร้อมตะโกนด้วยความโกรธ
เหล่าข้ารับใช้ขมวดคิ้วมองกิสเลนด้วยสายตาดูถูก
