“ถ้าปราสาทแตก ประชาชนจะถูกจับไปเป็นทาสและสังหารหมู่ เจ้าไม่เข้าใจเรื่องนี้หรือยังไง?”
ถึงแม้พวกเขาจะสามารถยึดป้อมทางเหนือไว้ได้สำเร็จ ความเสียหายที่ประชาชนได้รับจะทำให้เพอร์เดียมตกอยู่ในความวุ่นวายไปอีกหลายสิบปี
แต่กิสเลนที่มีสีหน้าราบเรียบยังคงจ้องมองบิดาของเขาอย่างตรงไปตรงมา
“แต่ท่านก็รู้ดีเหมือนข้าว่า โอกาสรอดของพวกเราจะมากกว่าถ้าเลือกทางนั้น”
“….”
ซวอลเตอร์เงียบไป ไม่พูดอะไร ขณะที่จ้องลูกชายด้วยสายตากดดัน
ความเงียบถูกทำลายลงโดยโฮเมิร์นที่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น
“พอเถอะ! หยุดเถียงกันเองได้แล้ว! พวกเราไม่มีเวลาเหลือมากนัก ท่านครับ แม้คำพูดของดยุกจะฟังดูโหดร้าย แต่คำพูดของเขาก็ไม่ผิดเสียทีเดียว ท่านต้องรีบตัดสินใจ!”
ซวอลเตอร์หันหน้าหนีจากกิสเลนด้วยความรังเกียจและหลับตาลง
ถึงเขาจะไม่ชอบใจสิ่งที่ได้ยิน แต่โฮเมิร์นพูดถูก พวกเขาจำเป็นต้องตัดสินใจโดยเร็ว
‘โอกาสมันน้อยนิด แต่…เราต้องเสี่ยง’
ที่จริงเขาไม่เคยคิดจะละทิ้งประชาชนแล้วหนีไปไหน เพียงแต่เขาลังเล เพราะโอกาสชนะของพวกเขานั้นน้อยเหลือเกิน
แต่ตอนนี้ เมื่อกิสเลนเสนอทางเลือกนี้ขึ้นมา การตัดสินใจก็แทบจะถูกกำหนดไว้แล้ว
ซวอลเตอร์สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ตกลง เราจะป้องกันปราสาทนี้ เตรียมจัดระเบียบกองกำลังใหม่และเสริมความแข็งแกร่งในจุดต่างๆ และอย่าลืมพิจารณาเส้นทางสำหรับส่งสารไปยังท่านเคานต์โรเกสอีกครั้ง”
